ALS-patiënt praat weer dankzij hersenimplantaat en AI-technologie

Je denkt dat je naar een scène uit een futuristische film zit te kijken, maar dit is gewoon 2026. De Amerikaanse ALS-patiënt Bradford Smith gaat momenteel viraal omdat hij weer kan communiceren. Niet met z’n stem, niet met een toetsenbord… maar puur met zijn gedachten.

Smith verloor door ALS volledig het vermogen om te spreken. Einde verhaal, zou je denken. Totdat hij een hersenimplantaat kreeg van Neuralink. En sindsdien is er iets gebeurd wat een paar jaar geleden nog onmogelijk leek: de man “praat” weer.

In een interview dat nu rondgaat hoor je hem zelf zeggen: “Dit is mijn oude stem… gereconstrueerd door AI.” En dat is precies wat er gebeurt. Zijn hersensignalen worden opgevangen door een chip in zijn hoofd, vertaald naar tekst en vervolgens omgezet in een synthetische stem die lijkt op hoe hij vroeger klonk.

Het implantaat zit in de motorische cortex, het deel van je brein dat normaal gesproken je spraak aanstuurt. Met extreem dunne draadjes worden signalen opgepikt, waarbij bloedvaten zorgvuldig worden ontweken. Die signalen gaan naar software die met behulp van AI probeert te begrijpen wat hij wil zeggen. Dat wordt vervolgens bijna realtime uitgesproken.

Klinkt als magic, maar er zit wel een kanttekening aan. Dit is nog geen “ik denk iets en het wordt direct perfect uitgesproken”-verhaal. Het systeem moet getraind worden, voorspelt woorden en helpt een handje mee. Toch is het verschil met een paar jaar geleden bizar groot. Waar mensen eerst letter voor letter moesten typen met hun ogen, kunnen ze nu weer zinnen vormen op een manier die dicht in de buurt komt van echt praten.

En ja, ook dat verhaal dat hij “een hele video met zijn gedachten bestuurde” klopt… soort van. Hij kan inderdaad meerdere functies aansturen via zijn brein, maar het is niet alsof hij volledig als een soort menselijke afstandsbediening door het leven gaat. De technologie helpt en vult aan waar nodig.

Maar onderaan de streep blijft het gewoon krankzinnig indrukwekkend. Iemand die zijn stem kwijt was, heeft nu weer een manier om zich uit te drukken. Niet via knoppen of schermen, maar direct vanuit zijn bovenkamer.

En dat is misschien nog wel het meest bizarre van alles: dit is geen toekomstmuziek meer. Dit gebeurt gewoon nu.