MTB’er is blij dat jij er bent, maar neemt toch nog een obstakel in de vorm van een katje

Geen idee of het je weleens is opgevallen, maar de band tussen ons en de wielergemeenschap is niet bepaald warm. Heeft natuurlijk alles te maken met de mensen die aan wielersport doen. Die downhillers en MTB’ers, dat gaat nog wel. Maar al dat andere volk? Liever onder dan op het asfalt.

Verkeersregels zijn er nu eenmaal voor ons allemaal. Dus ook als je op van die nichterige dunne bandjes rijdt: de weg is openbaar, en niet alleen voor jouw bolle reet op een te klein zadeltje. En schreeuwen tegen andere fietsers omdat je erlangs wilt? Donderstraal even lekker een eind op. Jij en je vriendjes zijn niet stoer, dapper of belangrijk. Gewoon sssst en even wachten tot normale mensen voor je aan de kant gaan. Het peloton heb je toch al gemist.

Dat allemaal gezegd hebbende: nogmaals, die MTB’ers, die lui zijn nog wel oké. Beetje door de modder baggeren en gekke dingen doen, kunnen we dan nog wel waarderen. Al moet de volgende mountainbike-gast wel iets doen aan z’n skills. Heb je een kans om een kat te pakken te nemen, mis je ’m!

Nee hoor, gewoon een vieze, onder de modder zittende held zonder cape op een fietsje. Doe je goed, smeerlap.