Gezellige maaltijd in China krijgt ineens toch wel een aparte wending

Vroeger was het simpel: je haalde voor iedereen loempia’s, nasi met saté als hoofdgerecht en dan nog wat onderdelen uit het standaard maandmenu. Je weet wel, 23, 44 en 78. Voor de dwarsliggers nog een bak bami, want je hebt er altijd wel een die liever sliertjes heeft dan rijst.

Maar anno nu heeft de traditionele Chinees het zwaar in Nederland. Onze smaak is veranderd. We willen minder vet, meer vega, meer hip. De mensen van nu willen sushi, pho of een Thaise curry – liefst nog een beetje Insta-vriendelijk ook.

Ondertussen mogen er nauwelijks nog Chinese koks naar Nederland komen, en de kinderen van de oude garde willen geen restaurant meer runnen, maar liever iets doen met hun studie. Allemaal begrijpelijk, maar wel zonde dat deze keuken steeds meer verloren gaat.

Toch is er nog hoop, in China is men namelijk nog lang niet klaar met Chinees. Toegeven, dat is vaak iets heel anders dan wat wij vanuit een plastic bakje op ons bord schuiven, maar men geniet er niet minder van. Zelfs als zo’n maaltijd ineens een hoog What the hell is going on here? krijgt. Iemand? Uitleg? Wat? Hoe? Waarom? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.