Zeldzame beloega gespot voor de kust bij Callantsoog

Voor de kust van Callantsoog zwom iets wat je hier normaal niet verwacht: een beloega. De witte walvis werd gezien door een strandvisser, waarna de melding snel werd opgepikt door hulpdiensten en experts. Het gaat om een extreem zeldzame waarneming: de laatste keer dat een beloega in Nederlandse wateren werd gezien, was in de jaren zestig.

De beloega is vooral bekend uit Arctische gebieden en hoort normaal thuis rond Groenland en Spitsbergen. Dat zo’n dier ineens in de Noordzee opduikt, is hoogst ongebruikelijk. Volgens SOS Dolfijn maakt het dier vooralsnog een vitale indruk. Het zwemt actief, duikt normaal en vertoont geen direct zorgwekkend gedrag.

Waarom de beloega hier is terechtgekomen, blijft voorlopig giswerk. Mogelijk is hij op zoek naar voedsel of simpelweg de weg kwijtgeraakt. De situatie wordt in de gaten gehouden, vooral omdat strandingen bij dit soort ‘verdwaalde’ dieren niet zijn uit te sluiten.

Wie wil kijken: prima vanaf de kust, maar laat bootjes en drones vooral thuis, is het advies. Hoe rustiger het blijft, hoe groter de kans dat deze witte verschijning vanzelf weer koers zet richting kouder water.

Oh, en beste patat in Callantsoog haal je bij Wip-In en bier drink je bij WOEST. Die witte walvis ga je toch niet spotten, dus doe er je voordeel mee als je die kant op reist om het tóch te proberen.

Beloega als Russische spion

Ja, zelfs de zee ontkwam niet aan spionageverhalen. In 2019 werd een beloega wereldnieuws toen Noorse vissers bij Noorwegen een opvallend tam dier tegenkwamen.

De walvis droeg een harnas met camerabevestiging en een opschrift dat verwees naar Rusland. Hij zocht actief contact met mensen en boten, gedrag dat niet typisch is voor wilde beloega’s.

Experts vermoeden dat het dier getraind was door het Russische leger, mogelijk voor het inspecteren van havens, schepen of onderzeese infrastructuur. Rusland heeft al langer militaire programma’s met getrainde zeezoogdieren. Officiële bevestiging bleef echter uit.

De beloega kreeg de bijnaam Hvaldimir (van hval, Noors voor walvis, en Vladimir) en dook jarenlang langs de Noorse kust op. Hard bewijs voor spionage kwam er nooit, maar het verhaal bleef hangen.

Kortom: geen geheime agent met vinnen, wel een opmerkelijke mix van feiten, vermoedens en een zeer nieuwsgierige walvis.