Soms moet je luisteren naar je lichaam. Reinier de Ridder heeft dat inmiddels ook door. De Bredase UFC-vechter moest zich de afgelopen tijd iedere keer compleet de tandjes werken om de limiet van het middengewicht te halen. Minder eten, kilo's vocht eruit en vervolgens alsnog een kooi in om tegen een andere getrainde sloper te vechten. Kan op een gegeven moment niet helemaal lekker blijven gaan.
En dat bleek. De Ridder begon zijn UFC-avontuur geweldig, maar na een krankzinnig druk jaar met vijf partijen in twaalf maanden ging het twee keer achter elkaar mis. Eerst verloor hij van Brendan Allen en afgelopen maart was ook Caio Borralho hem na drie rondes de baas. Vooral die twee nederlagen hakten er bij de Nederlander behoorlijk in.
Tijd voor verandering dus. De Ridder besloot het middengewicht achter zich te laten en terug te keren naar het lichtzwaargewicht tot 93 kilo. Geen onbekend terrein, want bij ONE Championship was hij eerder al wereldkampioen in die gewichtsklasse. Belangrijker: geen extreme afvalrace meer vlak voor een gevecht. De Ridder maakte vooraf al duidelijk zich stukken beter te voelen nu hij zijn lichaam niet meer door die ellende hoeft te laten gaan.
Bijna tien kilo zwaarder en direct ouderwets slopen
In de nacht van zaterdag op zondag mocht vervolgens blijken of dat ook daadwerkelijk verschil maakte. Tegenstander tijdens UFC Sacramento was de ervaren Georgiër Roman Dolidze en De Ridder oogde vanaf het eerste moment als een compleet andere vechter.
Na amper twintig seconden lag Dolidze al met De Ridder bovenop zich. Waar RDR normaal gesproken graag op zoek gaat naar een verwurging of andere submission, koos hij ditmaal voor een iets minder subtiele oplossing: gewoon rammen. Gehakt maken als was het een woensdag in een slagerij.
Vanuit dominante positie regende het stoten en ellebogen. Dolidze kwam nauwelijks onder de Nederlander vandaan en na vier minuten vond de scheidsrechter het mooi geweest. TKO, eerste ronde en daarmee een bijzonder overtuigende terugkeer in het lichtzwaargewicht.
Emoties komen eruit na overwinning
Pas daarna werd duidelijk hoeveel druk er de afgelopen periode op De Ridder had gestaan. De normaal gesproken vrij nuchtere Bredanaar werd zichtbaar emotioneel. Niet alleen vanwege de twee nederlagen, maar ook omdat hij voor zijn voorbereiding acht weken van zijn kinderen weg was geweest.
Een nederlaag doet pijn, legde De Ridder na afloop uit, maar twee verliespartijen achter elkaar voelden voor hem als het einde van de wereld. Deze overwinning betekende daardoor duidelijk een stuk meer dan simpelweg een extra vinkje achter zijn naam.
En nu? De Ridder lijkt zijn nieuwe plekkie binnen het lichtzwaargewicht van de UFC gevonden te hebben. Zijn trappen en knieën had hij naar eigen zeggen ook nog graag willen laten zien, maar die bewaart hij dan maar voor de volgende. Zijn boodschap aan de rest van het lichtzwaargewicht was in ieder geval duidelijk: iedereen kan het krijgen.
Populair nieuws
Net binnen
Plaats reactie
0 reacties