Er zijn gewichtsklassen voor een reden: de sportschool-aflevering

Laten we voor het gemak even de UFC pakken, gewoon omdat dit de bekendste organisatie is bij het grote publiek in Amerika en Europa. Ja, ONE Championship is soms groter qua aantal kijkers, maar de UFC is toch wel degene die de MMA-lakens uitdeelt op vrijwel alle andere vlakken.

Binnen de Ultimate Fighting Championship (UFC) vechten sporters in verschillende gewichtsklassen. Dat systeem is bedacht om ervoor te zorgen dat vechters het opnemen tegen tegenstanders van ongeveer hetzelfde formaat en gewicht. Zo blijven gevechten eerlijker en wordt het risico op grote fysieke verschillen kleiner.

Zo heb je bij de heren de flyweight-divisie, waar vechters maximaal 56,7 kilo mogen wegen. Daarna volgen bantamweight (61,2 kg), featherweight (65,8 kg) en lightweight (70,3 kg). In het midden van het spectrum zitten de welterweights met een limiet van 77,1 kilo en de middleweights met 83,9 kilo. Daarboven komen de light heavyweights, die maximaal 93 kilo wegen. De zwaarste klasse is heavyweight, waar vechters tot 120,2 kilo mogen wegen.

Ook bij de vrouwen zijn er meerdere gewichtsklassen. De lichtste is strawweight met een limiet van 52,2 kilo. Daarboven zitten flyweight (56,7 kg), bantamweight (61,2 kg) en featherweight (65,8 kg).

Voor elk gevecht moeten vechters een officiële weging doorstaan. Daarbij moeten ze onder de limiet van hun gewichtsklasse blijven. Veel vechters proberen vlak voor de weging tijdelijk gewicht te verliezen, vaak door vocht uit hun lichaam te halen. Na de weging komen ze meestal weer een paar kilo aan voordat ze daadwerkelijk de kooi instappen.

Dat hele gewichtsding is dus nogal een factor binnen deze sport, en dat zou het eigenlijk ook altijd moeten zijn. Mensen zijn immers gewoon anders gebouwd, en een kleine panlat moet het dan ook niet opnemen tegen een stuk graniet dat twee koppen groter is.

Kwam onlangs zo’n dunne dude ook achter toen hij babbels had tegen zo’n heavyweight-bolletje spier. Het “gevecht” verliep dan ook precies zoals je mag verwachten. En dan is het ergens wel mooi om te zien dat een bullmastiff weet dat je geen hazewindhond moet bijten als je eenmaal duidelijk hebt gemaakt dat je dominanter bent.