Verdomd slechte wijze om een pracht van een zweefduik af te ronden

Je kent het wel: lekker weer, zwembad vol sjappies, en dan is er altijd één legend die denkt dat-ie olympisch kampioen schoonspringen is. En juist die klimt op het hoogste duikplatform, net iets te hoog voor comfort. Een beetje twijfel, maar dan toch een paar snelle passen, zet af alsof z’n leven ervan afhangt… en dan gebeurt het.

Een zweefduik, maat. Niet zomaar een sprong, maar zo’n slowmotion-moment dat je hersens even niet snappen. Die gast vliegt door de lucht als een stealth-straaljager in zen-modus. Lichaam gestrekt, armen voor zich uit, benen strak als een surfplank. Even hangt-ie daar, boven het zwembad, alsof de zwaartekracht niet bestaat. Het is een pracht om te zien.

En dan: iets te veel rotatie. Je ziet ’m al aankomen, en als dan gebeurt waar je al voor vreest… PATS! Zo eentje die je zelf ook een beetje voelt. Oké, en door naar de volgende. En ook die lekker plat, maar wel al iets beter.