Wat begint als een bizarre vermissingszaak met een Hollywood-einde, blijkt uiteindelijk vooral een emotionele achtbaan zonder slotapplaus. Een Amerikaanse moeder die in 2001 spoorloos verdween, is na ruim 24 jaar levend teruggevonden. Alleen: ze zit totaal niet te wachten op een hereniging.
Kerstinkopen en daarna… weg
De toen 38-jarige Michele Hundley Smith uit de Amerikaanse staat North Carolina verdween in december 2001 terwijl ze kerstinkopen deed. Gewoon, even de deur uit. Nooit meer thuisgekomen. Haar drie kinderen, toen 19, 14 en 7 jaar oud, bleven achter bij hun vader.
Er werd jarenlang gezocht. Familie, politie, instanties. Zelfs de FBI keek mee. Maar zonder resultaat. Alsof ze van de aardbodem was verdwenen. Tot afgelopen vrijdag….
De sheriff van Rockingham County wist te melden dat Michele, inmiddels 62 jaar oud, “gezond en wel” is teruggevonden. Levend. Veilig. Geen misdrijf. Geen tragedie. Geen graf. Maar ook geen knuffels.
“Neem geen contact meer op”
Waar je zou verwachten dat de champagne ontkurkt wordt en er een emotionele reünie volgt, gebeurt het tegenovergestelde. Michele blijkt al jaren een compleet ander leven te leiden. En dat leven wil ze niet delen met haar familie. Sterker nog: ze heeft expliciet gevraagd om geen contact meer met haar op te nemen. Mij niet bellen...
Volgens haar nicht Barbara Byrd was het nieuws eerst een opluchting. Jarenlang leefde de familie tussen hoop en rouw in. Maar die opluchting sloeg snel om in verbijstering. Michele leidde een dubbelleven en wil niet dat haar verblijfplaats bekend wordt gemaakt. Ze heeft haar keuze gemaakt.
Kinderen blijven achter met vragen
Voor haar kinderen is dit allesbehalve een “eind goed, al goed”-verhaal. Haar dochter Amanda schreef op Facebook dat ze zich “dolgelukkig, maar ook woedend” voelt. Geluk omdat haar moeder nog leeft. Woede omdat ze blijkbaar al die jaren vrijwillig afwezig was.
Wat is er gebeurd? Waarom ging ze weg? Waarom bleef ze weg? Dat zijn vragen die waarschijnlijk onbeantwoord gaan blijven.
Toch zegt de familie haar beslissing te respecteren. “Het belangrijkste is dat ze leeft,” klinkt het. Maar makkelijk is anders. Want hoe verwerk je het idee dat je moeder niet verdwenen was… maar er gewoon niet wilde zijn?
Een bizarre zaak die meer vragen oproept dan antwoorden geeft. En een gezin dat na 24 jaar wachten alsnog met lege handen achterblijft.
Populair nieuws
Net binnen
Plaats reactie
0 reacties