Christie heeft volledige meltdown na rondje hardlopen en filmt haar tranen

Even snel, het gehele verhaal duurt namelijk ruim twee minuten en om het kort samen te vatten: Christie zag iemand die een beetje sip keek. Ze vroeg of diegene oké was, en dat was ze. Punt. Dat is wat er is gebeurd.

Eens kijken hoe een labiel iemand als Christie daar vervolgens een verhaal van twee minuten en drie seconden van kan maken, inclusief vertrokken gezichtjes, dikke tranen en een kraak in haar stem van de emoties. Bedoel, er is niet echt iets gebeurd.

How can I make this about me in zijn puurste vorm. Van niets iets maken, puur voor de kijkers een toneelstukje opvoeren waarin jij, Christie, de hoofdrol speelt.

Bedenk even: deze vrouw heeft een camera op zichzelf gericht, is ervoor gaan zitten, heeft nagedacht over wat ze wilde opvoeren en is toen gaan filmen. Jankend.

Meid, GGZ, afspraakje maken. Krijg je lekker een koppie thee, kun je even met iemand babbelen. Want ook al denk je zelf misschien dat het allemaal best goed gaat: dat is niet het geval. Het gaat niet goed met je. Via.