Was het een paar dagen terug zowaar weer Moederdag. Bij ons is het vaak niet veel meer dan even je smoel laten zien, een presentje meenemen, taartje eten en daarna weer zo snel mogelijk wegwezen om vervolgens weken niks van jezelf te laten horen. Gewoon een beetje hoe het gaat.
Ben je zelf moeder van jong kroost, dan word je veel te vroeg wakker gemaakt met een ranzig ontbijt op bed en een zelf in elkaar geflanst cadeautje waar je dan zogenaamd blij mee moet zijn. Macaroni-ketting, een geschilderd bloempotje of het eeuwige fotolijstje van ijsstokjes… Dat soort ellende.
Nee, wat dat aangaat kunnen wij nog wel een voorbeeld nemen aan de latino-gemeenschap. Daar is Moederdag echt een groot ding. En met een groot ding bedoelen we ook écht een groot ding. Hele families bij elkaar, iedereen maakt er werk van en alles wat ook maar een beetje de moeder is, wordt in het zonnetje gezet.
Nu wonen er in Amerika natuurlijk ook heel wat latino’s. Echt heel veel. Zo’n 20 procent van de bevolking volgens de cijfers. En dat zijn alleen nog de officieel geregistreerde Hispanic Americans. Het echte aantal ligt nog wat hoger. Anyhow, Moederdag op z’n Latijns-Amerikaans én een oer-Amerikaanse Karen die het daar he-le-maal niet mee eens is. Dan heb je een drukke dag hoor, als takkewijf zijnde… Serieus, kijk haar eens zwoegen en proberen bij te blijven.
Lees het artikel op de mobiele website