De ANWB-praatpaal. Blauwe chocopasta. De View-Master. De fietssleutel met ‘klik’. Multitap sms’en. WordArt en Clippy. Cassettetapes terugspoelen met een balpen. De Telefoongids. Punica. 3D Doritos. Elkaar bellen via de huistelefoon. Wachten bij de fotowinkel. En nu ook toegevoegd aan de lijst van vergane glorie: haaientanden. Deze fietser had er kennelijk nog nooit van gehoord.
Voor de Gen Z’er en Jetten-stemmer leggen we het nog een keertje uit: haaientanden zijn witte of gele gelijkbenige driehoeken op het wegdek. Ze staan er niet omdat de weg anders zo kaal lijkt, maar om aan te geven wie er voorrang heeft. Voorrang betekent dan weer dat iemand anders voor mag. Het idee daarvan is dat je als fietser niet bijna op een automobilist klapt die wel zelf z’n theorie-examen heeft geleerd en niet gewoon de antwoorden heeft gekocht van een schreeuwende buitenlander die je vertelt hoe dom je wel niet bent. Die haaientanden, dus. Sinds 1990 een waar fenomeen. Via.
Lees het artikel op de mobiele website