Als Nederlander valt het je in New York bijna meteen op: gordijnen zijn daar meer een suggestie dan een must. Grote ramen, volle inkijk en niemand die er echt wakker van ligt. Waar wij thuis meteen alles dichttrekken zodra het schemert, laten ze daar gewoon het hele leven zien alsof het een etalage is.
Prima… tot je zelf onderdeel van die etalage wordt.
In een video die rondgaat zie je een vrouw die vanuit haar appartement naar de overkant kijkt. Gewoon een beetje naar buiten turen, zoals je dat doet tijdens slecht weer als de stad even stilvalt. Maar dan valt haar oog op iets opvallends. In een gebouw recht tegenover haar zit een man. En die man zit niet zomaar naar buiten te kijken.
Die zit met een verrekijker. En ja, die is duidelijk haar kant op gericht.
Dat moment waarop je denkt dat jij even anoniem mensen aan het bekijken bent, maar er dus iemand precies hetzelfde bij jou doet. Alleen net een tandje serieuzer. Het soort realisatie waar je spontaan toch even over nadenkt of die gordijnen misschien zo’n slecht idee nog niet zijn.
En dat is dus precies het verschil met Nederland. Hier zijn we gewend aan een beetje privacy, daar lijkt het soms alsof iedereen elkaar gewoon accepteert als onderdeel van het uitzicht. Totdat je beseft dat je zelf ook in dat uitzicht zit.
Moraal van het verhaal: in New York kijk je niet alleen naar de stad… de stad kijkt ook terug. 👀
Via Kelly Manno.
Lees het artikel op de mobiele website