Weer vier jaar lang blarenzitten
Vandaag is het weer zo ver: landelijke verkiezingen. Gelukkig maar, want we werden doodziek van die niet aflatende beeldvervuiling door al die glijende politici, elkaar verdringend om maar hun blijde boodschap aan de burger te brengen. Ik kan me voorstellen dat een buitenaards wezen die deze verkiezingspoppenkast aanschouwt denkt dat we een inferieur ras zijn en we niet verdienen te leven op deze mooie planeet. Inhoudelijke debatten hebben nu definitief plaats gemaakt voor kwinkslagen en oneliners, zorgvuldig vantevoren ingestudeerd en ingefluisterd door spindoctors. Alles naar Amerikaans recept. Desondanks zwelt bij veel ‘betrokken’ burgers van trots de borst, want nu kunnen ze eindelijk weer eens vertellen wat ze er allemaal van vinden. Het meest onmondige en klootloze volk ter wereld mag vandaag naar de stembus om op de knopjes van onbetrouwbare stemmachines te drukken, in de ijdele hoop dat er iets gaat veranderen.
De Nederlander beseft niet in welke luxepositie hij zich bevindt. Niet zozeer de luxe van een eerlijk en goed functionerende regering die het beste met haar burgers voor heeft, maar de luxe om relatief ver te gaan in het tonen van zijn ontevredenheid. Gek genoeg uit die ontevredenheid zich voornamelijk in het kansloos mopperen en zeuren tegen de collega’s en buren en is de enige concrete actie die deze ontevredenheid moet kanaliseren een laffe stem eens in de vier jaar. En dat terwijl er genoeg alternatieven zijn die meer op kunnen leveren dan een getrapte stem op een coalitie.
Helaas zien we dat de burgers zich steeds minder van deze alternatieven bedienen. Weinig tot geen grote protestacties, geen demonstraties, geen massale burgerlijke ongehoorzaamheid, geen massale handtekeningenacties, geen massale boycots van producten of diensten en geen revolutie. Nee, we moeten vooral niet moe worden en hebben trouwens toch geen tijd omdat we in de file staan. Ja, je kunt zelf proberen een politieke partij op te richten, maar al die goedbedoelde pogingen stranden kansloos in het moeras van de micropartijen of stoten de kop tegen de kiesdrempel. Daarbij zorgt het coalitiespook dat een partij altijd water bij de wijn moet doen en zo blijft er vaak niets over van de gedane verkiezingsbeloften. En waarom zou je ook al die moeite doen? We hebben het toch goed? We consumeren ons een slag in de rondte en de ellende van de wereld is uit te zetten met een druk op de afstandsbediening van de TV. Het klootjesvolk zoekt snel de beschutting van de schaapskudde op en gaat klaarzitten voor de X-Factor op RTL4.
De Nederlander zou eens om zich heen moeten kijken en beseffen dat elders mensen sterven voor zoiets ‘simpels’ als kiesrecht of het recht op demonstratie. De Nederlander klaagt over een verstikkende overheid die problemen op de wegen, in de zorg en in de grote steden niet aanpakt, maar is niet bereid om om die overheid eens echt tot de orde te roepen. De Nederlander zegt “NEE” tegen een Europese grondwet, maar slaapt vervolgens rustig verder als via de achterkamertjes Nederland alsnog met huid en haar aan de Eurosamenzweerders wordt overgeleverd. En zo blijft men iedere vier jaar in hetzelfde kringetje draaien, terwijl onze militairen nog steeds aan de hand van een fascistisch regime ver weg van hier een onrechtmatige oorlog voeren. Het Nederlandse volk krijgt wat het verdient, het is de prijs voor de eigen passiviteit en de onwil om echt dingen te veranderen. De meesten zitten liever lekker in hun eigen peul en zorgen er vandaag voor dat ze de komende vier jaar weer wat te klagen hebben.
)
Weinig op aan te merken...eigenlijk niks, goed stuk
Echt vrolijker wordt ik er overigens niet van, wanneer het inzinkt dan…