VK MAG | Hollands Hardste

De omgeving van Ohrdruf is al sinds de Nazi-tijd een militair oefenterrein. Na de oorlog viel het in handen van de Sovjets. Iets verderop, tussen de plaatsjes Crawinkel en Arnstadt, ligt een dal: het Jonastal. Dat Google helemaal over de zeik gaat als je dit begrip invoert, is begrijpelijk. In de bergwanden van het Jonastal zijn namelijk tientallen gangen uitgehakt – en niemand weet waarvoor ze dienen. Minstens 25 zijn er geteld. Waarschijnlijk zijn het er meer.

Wat vaststaat: de gangen van Jonastal liggen niet alleen vlakbij Ohrdruf, waarvan sommigen dus beweren dat er een kleine atoomtest zou hebben plaatsgevonden. Het ligt ook weer vlakbij Stadtilm, de plek van Diebners laatste atoomreactor.

Wat ook vaststaat: van de herfst van 1944 tot mei 1945 werkten tussen de 24.000 en 40.000 dwangarbeiders uit het concentratiekamp Buchenwald in het Jonastal. Zij moesten de gangen uitgraven. Volgens mijnbouwexperts zijn dat echter veel meer mensen dan er voor de 25 gangen noodzakelijk waren. Zélfs als je meerekent dat het gros van hen stierf in de onmenselijke omstandigheden. Het doet vermoeden dat er veel meer onder de grond is uitgehakt dan nu bekend is. Die opvatting wordt zelfs gesteund door de overlevenden onder de dwangarbeiders. Ze beweren steevast dat ze moesten werken aan een uitgebreid ondergronds netwerk van gangen, waarvan in mei 1945 al een fors deel tot in detail was afgewerkt. Dat wil zeggen: bekleed met tegels, houten lambrizeringen aan de wanden, parketvloeren, tapijten, meubels, noem maar op. En dat klinkt weer logisch als je de uitspraken van een aantal SS’ers meeneemt. Die gaven in rechtzaken na de oorlog toe dat ze ter plaatse de boel moesten leiden en dat hun opdracht was in het Jonastal een nieuw Führerhauptquartier te bouwen. Inclusief startopstellingen voor (V2)-raketten. http://www.geocities.com/CapeCanaveral/1325/raetsel.txt

Het plan was een complete uitwijkmogelijkheid voor de Nazi-top in Thüringen te bouwen. Daar konden Hitler en z’n vriendjes dan naartoe zodra het in Berlijn niet meer uit te houden was. Het gebied was ideaal: het was namelijk moeilijk bereikbaar voor Amerikaanse bommenwerpers. De afstand vanaf de Britse vliegvelden was groot en bombarderen in bergachtig gebied was lastig. Het project kreeg de administratieve code S III. Alle plaatsjes in de omgeving kregen trouwens codenamen, zoals Ohrdruf, dat voortaan in de administratie ‘Olga’ heette http://www.explorate.de/militaria/Jonastal/index.htm

Ervaring voor het project was trouwens genoeg voorhanden. Overal in Duitsland waren de Nazis met succes in de grond aan het hakken. De fabriek die de V2-raketten bouwde, werd bijvoorbeeld met dwangarbeiders ondergronds gebouwd in een berg naast het concentratiekamp Dora-Mittelbau http://www.dora.de/media_en/index.html. Opmerkelijk genoeg waren de Amerikanen hier in 1945 als eerste ter plaatse – en sleepten massa’s V2’s, wetenschappers (Von Braun!) en archieven weg vóór de Sovjets de kans kregen.

Een kunststukje, dat ze nog geen 100 kilometer verderop in het Jonastal herhaalden.

(door Brun)