VK MAG | Hollands Hardste

Na het ineenstorten van het Europese communisme en het einde van de Koude Oorlog was er een moment, waarop veel mensen dachten dat de vrede nog nooit zo dichtbij geweest was. Dat was echter een ijdele hoop. De wereldwijde crises zijn niet verdwenen. Vanuit geraffineerde plots ontwikkelen zich nieuwe revoluties, oorlogen, financiële crises en poli­tieke debacles. Het lijkt wel of de mensheid in een voortdurende toestand van onrust, instabiliteit en angst gehouden wordt.

Angst en depressies zijn aan de orde van de dag en overal voelen men­sen zich door sociale, geestelijke, lichamelijke en emotionele problemen ontmoedigd en terneergeslagen. Hongersnoden (elke dag sterven meer dan vijftigduizend kinderen), stijgende criminaliteit, illegale drugshandel die miljoenen mensen in het verderf stort, terrorisme, werkloosheid, wereld­wijde corruptie door wereldleiders, oorlogen zonder einde en de toename van ziekten (zoals bijvoorbeeld Aids) die uit het niets lijken op te duiken, dragen ertoe bij dat veel mensen het over tenminste één zaak eens zijn: de mensheid heeft een andere wereld nodig. Velen vragen zich af: “Waar gaat deze wereld naar toe? Waarheen leidt onze weg? Hoe zijn we in deze chaos beland? Wat staat ons nog te wachten?” Er bestaat geen ge­volg zonder oorzaak. Wat is dan de reden van onze angst? Natuurlijk zijn er veel egoïstische en liefdeloze mensen, maar zij zijn niet de hoofd­schuldigen. De diepere oorzaken van de angst liggen duidelijk elders.

President Theodore Roosevelt beweerde: “Achter de zichtbare regering zit een onzichtbare regering op de troon, die aan het volk geen trouw en geen verantwoording schuldig is.”

Zijn de zichtbare wereldleiders niet meer dan marionetten, die vanuit een achtergrond gedirigeerd worden? Trekken onzichtbare handen aan de touwtjes van de wereld? We worden opgevoed in een traditie om onze regeringen te vertrouwen, en zijn ervan overtuigd dat deze zich om ons lot bekommeren. Dit is echter een grote misvatting. Onder het oppervlak van de officiële politiek speelt zich een ingewikkeld maatschappelijk en intellectueel proces af.

Tijdens een bijeenkomst van Nobelprijswinnaars in Lindau (1978) zei de bekende joodse biochemicus George Wald het volgende: “Ik geloof niet dat in het Westen de regeringen werkelijk rege­ren. Volgens mij zijn het handlangers van grote financiële en industriële machthebbers. Er bestaan tientallen multinationals die als globale reuzen macht en immense rijkdommen vergaard hebben. Dat zijn niet alleen ondernemingen, het zijn wereldmachten. Hebben zij ook militaire macht? Natuurlijk hebben zij militaire macht. Kunnen ze macht controleren en aansturen? Natuurlijk. Ze zijn onze regeringen de baas.”

De Russische generaal Leonid Ivashov verklaart in een interview in 2005: “Wij hebben te maken met de opkomst van een nieuwe geopolitieke supernationale kracht op het wereldtoneel. Deze geopolitieke kracht bestaat uit de rijkste families op deze planeet. Samen met de machtigste multinationale bedrijven oefenen zij de controle uit over alle landen en alle coalities van landen. Het werkelijke doel van deze elite is complete zeggenschap over Planeet Aarde.”

De heersende machten, waarvan zij spreken, bestaan uit een kleine, elitaire groep die gevormd wordt door de invloedrijkste en machtigste families van deze wereld. Zij houden de macht en het geld onder elkaar, door binnen eigen kring te trouwen. Zij opereren achter de schermen van de grote ondernemingen, de media en de financiële instituten, maar ook achter de coulissen van de politiek. Hun doel is de gehele mensheid een Nieuwe Wereldorde op te dringen. Een enkele wereldregering die niet onze vrijheid en welvaart als grootste belangen hebben.

Met behulp van hun onvoorstelbare financiële reserves beschikken deze families over een wereld­wijd financieel controlesysteem waarmee ze het politieke systeem van elk land afzonderlijk en de wereld-economie in zijn geheel kunnen be­heersen. Deze elite heeft met haar economische macht een groot deel van de wereld inmiddels opgekocht en onder haar bestuur geplaatst. Dit bru­tale proces van onderdrukking dat niets minder is dan een economische wereldoorlog vindt plaats onder de onschuldige naam globalisering. Tekenen zijn de oprichting van transnationale organisaties of systemen zoals het IMF, de wereldbank, de in oprichting zijnde Noord-amerikaanse federatie (US, Canada, Mexico), de euro, de VN, zelfs de NAVO. Nog niet iedereen heeft echter de kwalijke bedoeling achter globalisering door, waardoor er in het algemeen over globaliseringsverschijnselen wordt gesproken alsof het de natuurlijke en onontkoombare evolutie van onze maatschappijen en economieën betreft. Hoe transnationaler organisaties worden hoe minder invloed burgers er op hebben, hoe verder ze afstaan van de hun geboden democratische processen. De uitbreiding van de NAVO en de europese gemeenschap is vrijwel onstopbaar door de burgers van individidele landen, het beleid van het IMF staat mijlenver van onze verkiezingsprogramma’s. Hoe transnationaler organisaties worden, hoe directer echter wel de invloed van ‘the usual suspects’, de banksters, de centrale banken, de Tri-lateral, de CFR enzovoort. Ofwel de elite waarover we spraken… Toeval?

■ general Ivashov brengt ook 9/11 en globalisatie met elkaar in verband