VK MAG | Hollands Hardste

In hun onstuimige verlangen big oil een onvergetelijke dienst te bewijzen, hebben Bush jr., Cheney en Rumsfeld een gigantische troep veroorzaaktin Irak en hun aanpak is daarmee hopeloos vastgelopen. ‘To clean up the mess’ riep papa Bush een aantal van zijn oude vrienden bij elkaar. Hij noemde het gezelschap de Irak Studie Groep. Deze week brachten ze hun advies uit. Als je op de analyses in de main stream media afgaat betekent hun rapport een «shift towards diplomacy» en is het een «way to get out of Iraq». Is het echt een fatsoenlijkere strategie, een exitstrategie wellicht, of is het domweg plan B(aker)?

Het rapport valt meteen met de deur in huis. Geen verhullende visioenen van een democratisch en op westerse leest geschoeide regering in Bagdad en andere holle propaganda meer. Het legt op pagina 1 van hoofdstuk 1 uit hoe groot de belangen van de VS in Irak zijn: «It has the world’s second-largest known oil reserves». Het rapport doet vervolgens 79 aanbevelingen aan de regering in Washington hoe ze die reserves moeten controleren. Het rapport is m.a.w. een actie programma bedoeld om de eigen belangen in Irak veilig te stellen.

Vooral aanbeveling 63 maakt duidelijk dat vertrekken nooit in de bedoeling kan liggen. Het spoort de Amerikaanse regering aan to «assist Iraqi leaders to reorganize the national oil industry as a commercial enterprise» en to «encourage investment in Iraq’s oil sector by the international community and by international energy companies.» In dezelfde paragraaf is een oproep te vinden aan de regering Bush to «provide technical assistance to the Iraqi government to prepare a draft oil law.»

Het rapport is dus openlijker en duidelijker over de Amerikaanse motieven dan de haar overheid tot nu toe ooit is geweest. Baker en de zijnen zijn nuchter; de pr-taal, die hamerde op altruïstische motieven, heeft plaats gemaakt voor het openlijk uitspreken van de imperialistische pretenties van Washington. Overigens, ik ben nog geen enkele analist in de main stream media tegengekomen die deze passages uit het rapport citeert. Het taboe om over olie te spreken in samenhang met de inval in Irak zit kennelijk erg diep.

Kortom, het rapport van de Irak Studie Groep is gewoon een impliciete aanbeveling om de oorlog voort te zetten en wel totdat de buitenlandse oliemaatschappijen ongehinderd toegang hebben tot de olievelden in Irak en ze er bovendien zeker van kunnen zijn dat de Irakese overheid daarbij voldoet aan de wettelijke en financiële voorwaarden die zij eisen.

Precies wat Petroleum Economist Magazine suggereerde toe het schreef dat de grote oliemaatschappijen niet van plan waren in Irak aan de slag te gaan wanneer de nieuwe wet niet van kracht zou worden. Aanname van de wet was in hun ogen zelfs belangrijker dan de veiligheidssituatie in Irak.

Bij de presentatie van het rapport was Baker ook glashelder over de intenties ervan. Hij woof noties als zou het rapport een aanzet zijn om een punt te zetten achter de Amerikaanse aanwezigheid in Irak simpel van de hand. «This report does not in any way call for a graceful exit». «In fact, we specifically say we agree with the president’s articulated goal.»

En voor wie het toen nog niet duidelijk was voegde hij er nog aan toe: «We’re going to have a really robust American troop presence in Iraq and the region for a very long time.»

De buitenlandse troepen blijven dus gewoon, althans in de visie van het rapport. Alleen zullen ze nu worden ingebed in het Irakese leger.

Het rapport is gefixeerd opolie, olie en nog eens olie.  Geen moment vraagt de studiegroep zich af «how the house got on fire.» Het interesseert ze niet en ze negeren nog altijd de misdaden waaraan ze zich schuldig maken.

Fase A van de inval, de vernietiging van de regionale grootmacht Irak, die zich onafhankelijk opstelde tegenover de oliemaatschappijen en zijn eigen voorwaarden stelde is met succes afgerond. Irak is nu feitelijk opgesplitst in een drietal machteloze staatjes, die uitsluitend ja en amen kunnen zeggen tegen big oil.

In de ogen van Baker vangt nu fase B, het installeren van een aantal stabiele marionettenregeringen, liever geen democratieën, aan. Plan (B)aker steunt op een Irakees leger en politieapparaat, dat is opgeleid, bewapend en wordt geleid door de VS. De Amerikaanse troepen die blijven en worden ingebed in deze Irakese strijdkrachten. Volkomen irreëel dus.

Het rapport van de Irak Studie groep is gewoon een voortzetting van de oude politiek met andere middelen. A senseless solution.

“Over een ding liet de Baker commissie geen twijfel over bestaan: de Irakese olie-industrie moet geprivatiseerd worden en Amerikaanse bedrijven moeten daarin een rol in spelen. De Texaanse olieboer sprak. En zo werd de kaart dan eindelijk, open en bloot, op tafel gegooid. De oorlog gaat om olie. “

De kern van het hele verhaal. De rest is smoke & mirrors.

Ik denk dat er naast de oliepolitiek nog wel meer gaande is. Zo is het land belangrijk in de invloedssfeer die men in het gebied wil opbouwen en natuurlijk in relatie tot Israel.
Daarnaast zorgt het sektarische geweld en het terrorisme dat daaruit geboren wordt (al dan niet geholpen door een zoveelste CIA-boreling als Bin Laden) ervoor dat de Amerikanen en Israeli nog decennialang vooruit kunnen met hun strijd tegen terrorisme; ze creeren zelf maar de bedreiging die ze nodig hebben voor hun annexatiepolitiek.
.
Je zult gaan zien dat de Democraten in de VS in het Witte Huis gaan zitten en dat er voor het zicht van de wereld een ‘detente’ zal plaatsvinden, terwijl Bush & Co publiekelijk geslachtofferd worden (Bush zal niet vervolgd worden en kan altijd nog naar zijn landgoed in Latijns-Amerika als het te warm wordt). Je zult een soort Clintoniaans tijdperk krijgen dat er misschien humaner uitziet, maar zich onverminderd agressief opstelt in de wereld.

14 permanente bases in Irak. De rest is het spel eromheen voor op TV.

Sterker, je ziet nu al dat de democraten geen enkele intentie hebben om de situatie te veranderen. Al het geblaat van Pelosi ten spijt. 100 miljard extra voor de oorlog? Prima, maar we willen wel weten WAAR je het aan gaat uitgeven. Het gordijn waarachter de democraten en hun “nieuwe” beleid zich kunnen verschuilen wordt nu opgetrokken. Ja, we zitten nu eenmaal in Irak, vreselijke situatie, we hebben er commissies tegenaan gegooid maar we kunnen niet weg vanwege “national security”, war-on-terror blabla en onze energieaanvoer.
.
Vanaf het moment dat Paul Bremer naar voren werd geschoven als “beheerder” van Irak en de Bremer-orders werden uitgevaardigd, werd duidelijk dat de Verenigde Staten Irak als vazal-staat zou behandelen. Een gigantisch kapitalitisch experiment zonder enig gevoel voor de bevolking of traditie van het land. En dat blijft het: een investering.
.
De destabilisatie die de oorlog teweeg brengt in de regio is de bonus. Met het uiteenvallen van Irak is een van Israël’s belangrijkste vijanden uitgeschakelt. En langzaam beginnen de twee militaire grootmachten in de regio, Iran en Saudi Arabië, tegenover elkaar te staan. En wie wil er nu geen oorlog met Iran?

De angstige vraag die dan nog openstaat: moet ik daar nu blij mee zijn omdat mijn luxe leventje deze verdeel en heers oorlogen nodig heeft, of moet ik er niet blij mee zijn vanwege de doden die dit met zich mee gaat brengen? Een reeële vraag voor veel Nederlanders denk ik.

Ik denk dat je je de verkeerde vraag stelt, Donkerdoorn. Die vraag gaat er namelijk al vanuit dat jouw luxe leventje die oorlogen nodig heeft en zonder dat niet kan bestaan. Dat willen ze je doen geloven, althans. Zo denken ‘ze’ de mensen moreel medeplichtig te maken.
.
Ik ben er namelijk van overtuigd dat dit niet nodig is. In de huidige tijd lijkt dit misschien idyllisch en wat zweverig, maar als de rijkdommen en kansen om die rijkdom te vergaren eerlijker verdeeld zouden zijn over de wereld, dan was iedereen beter af en oorlog niet nodig. De meeste conflicten en tegenstellingen zijn grotendeels geworteld in verdeling van rijkdom; arm versus rijk. Men wil ons doen geloven dat we oorlog met deze landen moeten voeren omdat ze zo fundamenteel anders zijn dan wij en in een andere god geloven.
Niets van dit alles.
Je ziet dat in landen die een hoge en enigszins goed verdeelde levensstandaard kennen, het religieuze fanatisme afneemt. Religie is net als politieke stromingen die zich aan de uiteinden van het gamma bevinden, een zeer bruikbaar middel om grote groepen mensen te mobiliseren die ontevreden zijn over hun positie in de maatschappij. En meestal is die onvrede geworteld in armoede en/of discriminatie.
.
Goed voorbeeld is de altijd onrustige situatie in Afrika: geef deze landen de gelegenheid de eigen broek op te houden door bijvoorbeeld de importbeperkingen op landbouw- en veeteeltproducten op te heffen en zo wat kapitaal op te bouwen. Tegelijkertijd deel je de kennis met ze zodat zij zich ook kunnen opstuwen in de vaart der volkeren. Dat zal vervolgens een voedingsbodem geven aan en intellectuele elite die niet het land ontvlucht, maar het helpt mee op te bouwen.
Nu is het vooral een uitgekiende taktiek, waarbij ze hongerig en volatiel gehouden worden door honger en aalmoezen in de vorm van ontwikkelingshulp, terwijl de strop van het IMF zich steeds strakker om hun keel sluit. Ondertussen worden ze geplunderd door corporaties die er alleen maar baat bij hebben de politieke en maatschappelijke situatie in het land instabiel te houden.

Gericht aan Democraatus, moest dat zijn.

“In de huidige tijd lijkt dit misschien idyllisch en wat zweverig, maar als de rijkdommen en kansen om die rijkdom te vergaren eerlijker verdeeld zouden zijn over de wereld, dan was iedereen beter af en oorlog niet nodig. “

Dat is niet zweverig. Het is een exacte weergave van de werkelijkheid, en kan niet vaak genoeg gezegd worden, Antagonizer.

Laat je daarin vooral niet tegenhouden.

De angst voor verandering lijkt mij wezenlijk (niet dat dit mij zou storen, maar anderen waarschijnlijk wel).

“Die vraag gaat er namelijk al vanuit dat jouw luxe leventje die oorlogen nodig heeft en zonder dat niet kan bestaan.”
Dat blijft een lastige vraag. Oorlog persee is misschien niet nodig, maar ik heb mijn twijfels over uitbuiting.
.
Als je de economie zou hervormen. zou dat een hoop schelen. Zoals in de Colonial script dagen in Amerika. Maar punt blijft dat de bevoling blijft groeien en de recources blijven krimpen, zeker op de (astronmisch) korte termijn. Mahatma Ghandi had ooit een mooie uitspraak “The earth has enouggh to satisfy everyones need’s , but not everyone greed’s”. Wij gebruiken nu meer dan we nodig hebben (veel meer), dus moet iemand anders ergens wat te kort komen. Als de hele wereld onze levens standaard zou hebben, zouden we het waarschijnlijk nog maar 100 jaar op deze planeet uithouden.

Democraatus vraagt zich af ‘moet ik daar nu blij mee zijn omdat mijn luxe leventje deze verdeel en heers oorlogen nodig heeft?’
Wie zich zo opstelt moet niet meer zeuren over terrorisme. Hij (of zij) is dan een hypocriet, wanneer-ie uitgebuitenen veroordeelt, wanneer die in hun wanhoop naar zulke daden grijpen.
(Voor de goede orde; ik verdedig hier terrorisme niet, want ik vindt dat er op een andere manier een oplossing voor onrecht gezocht moet worden)

Democraatus vraagt zich af ‘moet ik daar nu blij mee zijn omdat mijn luxe leventje deze verdeel en heers oorlogen nodig heeft?’
Wie zich zo opstelt moet niet meer zeuren over terrorisme. Hij (of zij) is een hypocriet, wanneer-ie uitgebuitenen veroordeelt, wanneer die in hun wanhoop naar zulke daden grijpen.
(Voor de goede orde; ik verdedig hier terrorisme niet, want ik vindt dat er op een andere manier een oplossing voor onrecht gezocht moet worden)

Vergeet niet om de huisregels te lezen voordat je een comment plaatst. Emailadressen, plaatjes en links worden automatisch omgezet naar HTML.