De anti-semitisme knuppel
Er is blijkbaar een nieuwe manier gevonden om het 9/11 complotdenken in diskrediet te brengen. Het is een methode die al decennialang zijn werk enorm efficiënt doet naar andere bewegingen toe. Aangezien het wat lastig is iedere kritische complotdenker apart te beschuldigen van ontucht met kinderen of lustmoord op bejaarden, is deze beproefde methode minstens even effectief daar waar het het losmaken van publieke verontwaardiging betreft en a priori verkettering. Simpel, je noemt gewoon iemand anti-semiet of zijn uitspraken anti-semitisch en het pleit lijkt al voor het grootste deel beslecht. Het is een beschuldiging die aan de beschuldigde kleeft als warme teer, want als men en dergelijk zware uitspraak durft te doen dan moet daar op z’n minst een kern van waarheid inzitten. Toch?
Hoewel het nooit uit te sluiten valt dat er elementen binnen de 9/11-waarheidsbeweging zijn die misschien wel onfrisse ideeën erop na houden (zoals zoveel bewegingen die een brede bevolkingsgroep aantrekken), is het ronduit onzin te stellen dat wanneer men spreekt over zaken als NWO of 9/11 dit per definitie gebed zou zijn in anti-semitisme -en dus racisme. Aan de basis hiervan ligt een essentiële spraakverwarring, namelijk het onderscheid tussen anti-semitisme en anti-zionisme, of eerder het gebrek aan onderscheid daarvan. Anti-semitisme is niets meer dan racisme specifiek gericht tegen Joden, hun religie en afkomst en vergelijkbaar met iedere andere vorm van racisme. Het is een verwerpelijk kwaad dat wellicht altijd zal bestaan zolang er mensen bestaan; net zoals dat geldt voor alle andere vormen van discriminatie op basis van afkomst, geloof of sexualiteit. Anti-zionisme daarentegen, is de houding tegen de ideologie dat een Joods thuisland (in dit geval Israel) met alle mogelijke middelen veilig gesteld en gehandhaaft dient te worden, zelfs als dit geweld en onderdrukking van andere volkeren inhoudt. Deze stroming richt zich dan met name tegen de agressieve, expansionistische drang van de veelal militairistische en (ultra-)rechtse Joden. Deze stelling staat overigens los van het feit of Joden wel of geen thuisland ‘verdienen’ en in welke vorm dit zou dienen te gebeuren.
Dit verschil is duidelijk en essentieel; het zionisme heeft veel minder met de Joodse identiteit van doen dan het semitisme of Judaïsme. Het zionisme is een politieke, grotendeels niet-religieuze beweging die men verbonden heeft aan de Joodse identiteit en het feit dat de Joden massaal vervolgd en gedood werden tijdens de holocaust. Veel tegenstanders van het zionisme zijn ook te vinden binnen de Joodse gemeenschap zelf, vooral toen het zionisme opkwam begin 20e eeuw en na de Tweede Wereldoorlog. Oorspronkelijk bestond het zionisme uit drie aspecten: het politieke, culturele en religieuze zionisme. De politieke beweging werd gevoed door de visie dat de emancipatie en integratie van de Joden in Europa was mislukt en een groeiend anti-semitisme (racisme dus) deed hen verlangen naar een eigen staat. In beginsel zou dit een staat moeten zijn die gestoeld was op het socialisme. De culturele component wilde vooral de Hebreeuwse taal behouden en het religieuze element had betrekking op de Messias die de Joden naar het “Beloofde Land” (Palestina) zou terugleiden. Echter, op het gebied van religie is er veel onenigheid tussen de orthodoxe Joden en de zionisten, waarbij de laatsten meestal atheïstisch zijn en soms ook niet eens van Joodse afkomst zijn. De orthodoxe Chassidim Joden zijn zelfs zo faliekant tegen het zionisme, dat ze de Intifada tegen datzelfde zionisme ondersteunen; zij zien de zionisten als ongelovigen. Ook vanuit het kamp van gematigde Joden is er protest te horen tegen de harde lijn van de zionisten, die ze deels verantwoordelijk houden voor de slechte verhouding met de Arabische buurlanden.
Ondanks deze duidelijke verdeeldheid binnen de Joodse gemeenschap, voeren zionisten aan dat ze het slachtoffer zijn van (verhuld) anti-semitisme en leunen ze ongevraagd op de schouders van de gematigde en niet-zionistische Joden. Het is min of meer vergelijkbaar met de extremistische moslimfundamentalisten die de leer van de islam misbruiken voor hun politieke doeleinden. Hoewel discriminatie op basis van religie of afkomst verwerpelijk is, moet het gewoon mogelijk zijn om je afkeur te laten blijken voor een specifiek politiek standpunt. En dit moet normaal ter discussie gesteld kunnen worden. Uiteindelijk is het de vermenging van politieke, culturele en religieuze motieven die dit tot zo’n heikele materie maakt. Door (militairistisch) zionisme te verwerpen lijkt het alsof men ook de gehele Joodse identiteit verwerpt, maar anti-zionisme richt zich tegen het politieke karakter van de beweging. Precies zoals men de geweldadige uitingen van het islamfundamentalisme kan verwerpen zonder de islam als religie te verketteren. Deze discussie blijft ongelooflijk complex, omdat de tegenstanders van het zionisme niet dezelfde agenda nastreven op politiek, idealistisch dan wel religieus niveau. Dit maakt ze dan ook moeilijk te kwantificeren of over één kam te scheren.
Deze belangrijke nuance lijkt tegenwoordig weg en verschillende organisaties maken regelmatig misbruik van de verwarring die hieromtrent heerst, zoals de JDL, ADL en de Simon Wiesenthal Stichting. Zij zeggen te strijden tegen iedere vorm van anti-semitisme waar ook ter wereld en voeren hun werk met een ongekend fanatisme uit. Niet alleen jagen ze op revisionisten en rechts-radicalen die zich anti-semitisch uitlaten, maar lijken op iedereen te jagen die zich publiekelijk negatief uitlaat over Israël of de Israëlische politiek in het Midden-Oosten. Kortom: je hebt de schijn al snel tegen bij deze clubs en een dialoog met daarin objectieve argumenten lijkt bijna niet mogelijk. Het wordt des te opmerkelijker wanneer je in ogenschouw neemt dat tijdens de VN Conventie in 1975 in Mexico VN-resolutie 3379 werd aangenomen. Deze resolutie stelt zonneklaar dat zionisme gelijk staat aan racisme en het dezelfde imperialistische kenmerken deelt met Apartheid en raciale discriminatie in al haar vormen! Amerika was, zoals verwacht, fel op deze motie tegen. Het mag duidelijk zijn dat er sindsdien weinig terecht is gekomen van deze VN-resolutie wat betreft het zionisme (Apartheid daarentegen heeft wel het loodje moeten leggen). In veel westerse landen zijn openlijke debatten over anti-zionisme in combinatie met holocaust vaak taboe, wat haaks staat op de vrijheid van meningsuiting die in dit deel van wereld zo fundamenteel wordt geacht. Het is dan bizar te zien dat dergelijk gevoelige debatten wel gehouden mogen worden in landen die standaard beschuldigd worden van het onderdrukken van een vrije mening in hun maatschappij. Hoewel dergelijke excercities soms niet gespeend zullen zijn van enige provocatie, blijft het opmerkelijk te zien dat sommige zaken vrijwel onbespreekbaar blijken in de westerse wereld en dat deze taboes zich voornamelijk rondom één centraal thema lijken af te spelen.
Net als iedere groep die onderdrukking heeft gekend is het gerechtvaardigd dat er organisaties bestaan die de belangen van Joden behartigen, alleen de eerdergenoemde clubs lijken meer slecht dan goed te doen; zij lijken ieder kritiekpunt in een anti-semitisch statement te vertalen en verketteren bij voorbaat elke vorm van objectieve discussie. De 9/11-beweging lijkt het volgende slachtoffer te gaan worden van deze heksenjacht. Extra wrang is dat deze anti-semitisme organisaties met sterk zionistische inslag zich vaak bedienen van dezelfde soort retoriek en propaganda die vroeger gebruikt werd om de Joden in een kwaad daglicht te stellen. Ook hier wordt weer het generalistische en polariserende middel uit de kast gehaald: als de 9/11-waarheidsbeweging in bepaalde geopolitieke discussies man en paard noemt en sommige van deze personen een Joodse of zionistische achtergrond blijken te hebben, gaan de stekels bij organisaties als de JDL meteen omhoog en beschuldigt men de waarheidszoekers van anti-semitisme. Dit is hetzelfde kulargument wanneer je bij het bekritiseren van de politiek van Bush en Putin respectievelijk van anti-Amerikanistische en anti-Russische sentimenten wordt beschuldigd. Wanneer de discussie op dit punt aanbeland is deze al niet meer te voeren, laat staan te winnen. De anti-semitisme knuppel is dan al uit het hok en slaat nietsontziend om zich heen.
Dapper stuk Antagonizer.