Ben jij al track-and-traceable
Hoeveel mensen om je heen kijken je niet een beetje meewarig aan als je praat over de gevaren van alle privacy-beperkende wetten? Hoeveel mensen beginnen zelfs een beetje te lachen als je praat over Big-brother, Orwell en het doembeeld (ook voor die mensen) van een chippie in je lijf?
“VeriChip Corp, based in Delray Beach, Fla., and described by the D.C. Examiner as ‘one of the most aggressive marketers of radio frequency identification chips,’ is hoping to convince the Pentagon to allow them to insert the chips, known as RFID (Radio Frequency Identification) chips under the skin of the right arms of U.S.”.
Wat daar staat is dat een dochterbedrijf van IBM, het bedrijf dat ook in de tweede wereldoorlog geld verdiende aan het deporteren van Joden en homo’s met technologie die efficientie identificatie en classificatie van mensen mogelijk maakte, nu vooraan staat om geld te verdienen aan het implanteren van RFID-chips in Amerikaanse soldaten. Een nog efficientere technologie met dezelfde toepassing. Het ultieme speeltje van de New World Order. Het RFID-chippie in je arm. Net als je hondje.
Het gevaar van al deze technologie is misbruik. Op zichzelfstaand kan deze technologie een handig hulpmiddel zijn bij zaken die ook weer op zichzelfstaand goedaardig en waardevol lijken of zelfs zijn. Het probleem is echter dat deze dingen niet op zichzelf staan en dat het grote geheel heel erg bedreigende vormen aan het aannemen is. Function-slide, ofwel misbruik doordat de toepassing langzaam uitbreidt en grenzen vervagen. Centrale databases met al onze biometrische gegevens. Chippies in je arm. Wie bedenkt zoiets? Een ander gevaar is ook onvrijwilligheid, je kan de chip niet aan en uit zetten wanneer je wilt en straks zal je niet kunnen weigeren. Net als je het nieuwe RFID-paspoort niet kan weigeren.
Op de loer liggen corporations en regeringen, kwaadaardig by nature, gestuurd door mechanismen die ze zelf niet eens in de hand hebben. Grote corporaties zijn ware doomsday-machines die slechts oog hebben voor één ding: shareholdersvalue, ofwel hun beurswaarde en waarde naar aandeelhouder. Of ze een misdaad begaan of niet is slechts een economische afweging, de richting van elk groot bedrijf wordt bepaald door het getal onder de streep. De voorbeelden zijn zo talrijk en zo onwaarschijnlijk kwaadaardig, dat mensen er aan zijn gaan wennen. Agent Orange, DU-munitie, synthetisch terrorisme, wapenindustrie en Big-oil die oorlogen stimuleren en bezette landen leegroven, kwaadaardige medicijnen die toch op de markt worden gebracht, gen-technology, killer-seeds en terminatortechnology die ervoor zorgen dat de tweede generatie zaden van arme derde wereld boeren niet ontkiemen. De meeste mensen begrijpen al niet eens wat ik hier opsom, zo normaal is het geworden dat coporations en regeringen eerst aan het geld en zichzelf denken en dan aan ons. En zulke ‘personen’ gaan we vertrouwen met een krachtige en potentieel zo kwaardaardige technologie als implant-chips?
Het is de normale werknemers van die bedrijven niet eens kwalijk te nemen, de macht van het geheel is veel groter dan de macht van de individuele werknemers, die ook last hebben van de politiek van hun eigen bedrijf. Grote bedrijven zijn per definitie psychopatische persoonlijkheden, zo zijn ze juridisch en wetmatig in elkaar gezet. we hebben zelf de verkeerde randvoorwaarden laten onstaan en aangebracht. Zie dus geen conspiracy waar de baas van Shell met ome Donner om tafel gaat zitten om te bespreken hoe ze hun bevolking en consumenten kunnen uitmelken (hoewel...), maar denk meer in termen van dwingende alom aanwezige mechanismen waaraan nauwelijk te ontkomen is. Denk aan de Petro-dollar die de hele wereld in oorlog dwingt om de dollar waar we allemaal van afhankelijk zijn staande te houden. ‘Het getal-onder-de-streep’ is een minimaal net zo kwaadaardig mechanisme.
Grote bedrijven als IBM, Thiessen, Coca-cola, General Motors lieten zich in de tweede wereld oorlog al van die kant zijn door alle moraal opzij te zetten en aan beide kanten geld te verdienen. IBM hielp met hun computers Hitler bij het opzetten van een nauwkeurig register van personen, zodat joden en homo’s er gemakkelijk uitgepikt konden. Je zou toch mogen verwachten dat ze hiervan geleerd hebben. Nets is minder waar. Ze zijn nu keihard aan het lobbyen voor hun Verichip. Een handig ding (RFID-chip) die het op den duur mogelijk maakt dat elk zelfs elk (aangepast) winkelpoortje je kan opmerken en je gegevens kan doorsturen aan een centraal register. Zo had Orwell zelf het niet kunnen bedenken…
■ WeThePeopleWillNotBeChipped
■ De Versign RFID-chip
.
De eerste alinea spreekt meteen al boekdelen. Het is ongelofelijk maar: ‘als je niets misdaan hebt heb je niets te vrezen’-argument komt altijd meteen weer op. Niet beseffende dat Joden, Homo’s en Zigeuners in de jaren dertig ook niets misdaan hebben. Overigens is het een discussie die ik nog maar moeilijk weet te voeren omdat mensen te goedgelovig zijn met dit soort dingen. Het komt ook maar met kleine stapjes dichterbij en in Nederland hebben we ook nog niet zoveel te vrezen. Het grote probleem is individualisering. We halen zelfs de voorpagina van de mainstream kranten als we de medemens tegenwoordig helpen. Immers iedereen bepaald voor zichzelf of dergelijke privacy wetgevingen kwaad kan of niet en vergeet het grote plaatje. Om de discussie te starten zou ik graag 2 dingen willen weten: Hoe kan ik de domme goedgelovige mensen binnen hink-stap-sprong overtuigen van de gevaren van privacy schendingen en wordt individualisme gestuurd door mechanismen?