VK MAG | Hollands Hardste

You know during the Persian Gulf War those intelligence reports would come out: “Iraq: incredible weapons - incredible weapons.” How do you know that? “Uh, well…we looked at the receipts.”
Bill Hicks, 1961-1994

Eerder zagen we een belangrijk motief voor 9/11 (en de ambities van de neocons) voortkomen uit een ordinaire lust naar geld en kapitalistische invloed. De neocons hebben ontdekt dat oorlog een erg goede geldgenerator is en dat dit zelfs grotendeels in alle legaliteit kan worden uitgevoerd; we noemen dit War-Bucks. Enerzijds brengen oorloghandelingen zelf geld op (wapens, logistiek en opbouwprojecten) en anderzijds wordt oorlog ook gebruikt om bepaalde politiek-economische belangen veilig te stellen. Voorheen verdiende corporaties een aardige duit aan wapenleveranties, maar dat wilde nog wel eens tot problemen leiden, zoals sommigen zich nog kunnen herinneren van de Iran-Contra-affaire en de olijke Oliver North. Die te ingewikkelde handel in wapens en drugs aan verschillende groepen heeft er kennelijk toe geleid dat de VS het voortaan liever wat eenvoudiger aanpakken. Het zal ook niet echt leuk zijn om jaren later met je eigen destijds geleverde rotzooi beschoten te worden als je het land van je voormalige klanten weer binnenvalt. Nee, dan beter kapot gaan aan de bijwerkingen van ammunitie die je eigen leger afschiet.

De VS hebben een lange historie wat betreft het leveren aan wapens aan partijen in allerlei brandhaarden. Niet alleen Iran werd beleverd met wapens tijdens de oorlog met haar buurland, maar ook tegenstander Irak kreeg allerlei leuke speeltjes in de vorm van chemische en biologische wapens. Huidige defensieminister Donald Rumsfeld zorgde daar in de ’80-er jaren persoonlijk voor dat de klantenrelaties tussen de VS en één van de grootste olienaties gezond bleven. Dat dictator Saddam H. zijn eigen burgers vervolgde en vergaste was blijkbaar op dat moment niet zo boeiend. Liever hadden ze dat hij het islamextremisme buiten de deur hield en olie bleef leveren tegen de afgesproken prijs. Toen men later van hem af wilde, was de gifgasaanval op de Koerden in Halabja blijkbaar weer wel een argument om binnen te vallen.

Nu wordt het nog beter aangepakt: het geld wordt nu voor, tijdens en na de oorlog verdiend en niet alleen aan wapens. Een belangrijk deel van corporate Amerika loopt gruwelijk binnen met allerlei contracten die ze toegespeeld krijgen van de regering. Vriendjespolitiek is een understatement hier, want uiteindelijk worden deze bedrijven gewoon bedankt voor eerder bewezen diensten (lees: de royale giften die Bush ontving tijdens zijn campagnes in de aanloop naar het presidentschap). Naast de geijkte leveranciers van wapentuig, doen ook bedrijven als Halliburton en Carlyle mee voor allerlei contracten, van het opbouwen voor legerbases, het aanleggen en repareren van pijpleidingen voor gas en olie, tot het verstrekken van voedsel aan de hongerige soldaten aan het front en het bouwen van de zogenaamde concentratie/ detentiekampen. Echt nieuw is dit niet voor Halliburton, aangezien zij al militaire bases stichtten ten tijde van de Vietnam-oorlog.

Maar het gaat nog veel verder dan vriendjespolitiek alleen. Veel van deze bedrijven hebben mensen in dienst of in dienst gehad die wel heel dicht tegen het Witte Huis aanschurken. Vice-president Dick Cheney was van 1995-2000 de CEO van Halliburton in de periode, maar ontving ook daarna nog geld van het energiebedrijf, ondanks eerdere claims dat al zijn (financiële) banden met het bedrijf waren beëindigd. Tijdens het Bush-regime heeft Halliburton goede zaken gedaan, door inmiddels meer dan 10 miljard USD binnen te harken. Als gevolg daarvan stegen de aandelenopties van Cheney met 3281%! Waarom nog handelen met voorkennis als je de toekomst kunt voorspellen en creeëren?

Vast aan het verhaal van Halliburton en Cheney zit ook de louche business van zusterbedrijf Kellogg, Brown & Root (KBR). Deze gigant zit in bijna alles wat met energie en constructie te maken heeft, waarbij je kunt denken aan off-shore platforms, energiecentrales, havenexploitatie, nucleaire centrales en oliewinning. Met business in meer dan 100 landen waren ze in 2002 al goed voor ruim 12 miljard dollar aan operaties. KBR was in 1991 al betrokken bij diensten na Golfoorlog I en daarna voor logistieke projecten tijdens de oorlog in voormalig Joegoslavië. Het meest recente contract was een project voor opruimwerkzaamheden nadat orkaan Katrina New Orleans met de grond gelijk maakte. Ook tijdens de Golfoorlog won BKR het contract voor het blussen van de oliebronbranden, als ook opdrachten in Afghanistan zoals het bouwen van de Amerikaanse ambassade. Waar het dit soort bedrijven om gaat in dezen is het verkrijgen van een LOGCAP-contract (Logistics Civil Augmentation Program). Dit is een totaalcontract gebaseerd op gemaakte kosten plus een prestatiebeloning, welke kan oplopen van 2 tot 5 procent, afhankelijk van de prestatie. Erg lucratieve business dus waar gigantische bedragen in omgaan. Maar in realiteit ging het hier vaker om “no-bid contracts”, wat wil zeggen dat er geen echte aanbesteding was en het contract gewoon rechtstreeks naar bevriende corporaties ging.

De voorbeelden van geld verdienen aan oorlog zijn eindeloos en zo ongeveer iedereen van de Bush-kliek zit wel ergens met de dikke patatvingers diep in. Oorlog is big business en iedereen pakt zijn stuk van de taart mee. Parallel aan deze ‘legale’ business loopt ook het bizarre verhaal van drugshandel en drugsgeld dat witgewassen wordt in samenwerking met CIA en Wallstreet. Dit is echter zo’n omvangrijke operatie, dat Zapruder_Inc daar later nog eens uitgebreid op terugkomt. We roepen onze lezers dan ook op om zoveel mogelijk zakelijke handel en wandel op te sporen die te maken heeft met geldelijk gewin uit oorlog. Dus kom op! Laat de ‘dirt’ maar komen over Unocal, Carlyle, Bechtel, DynCorp, Raytheon, Lockheed, etc. Al deze bedrijven vullen vrolijk hun zakken met bloedgeld en het belastinggeld van de Amerikaanse belastingbetaler. Vergeet ook de private paramilitaire huurlingenbedrijfjes zoals Blackwater USA niet, die allerlei vuile klusjes opknappen voor en achter de frontlinie en zelfs volop opereren op Amerikaanse bodem. Deze steeds machtiger wordende privélegers vormen op termijn samen met de Patriot Act wellicht de grootste bedreiging voor het Amerikaanse volk en daarbuiten. De lijst graaiende corporaties lijkt oneindig, net zoals hun honger naar geld en macht.