Koel vuurtje
Zo’n tsjik-zonder-RAZR tegenkomen, gaat je niet in de koude kleren zitten, als bourgondisch, kosmopolitisch schrijver. Ja, zo ontdaan was ik ervan, dat ik in mezelf “What’s the world coming to!” mompelde.
Terwijl ik mensen die in zichzelf mompelen, háát.
“Ach, het arme, arme meisje”, mompelde ik desondanks verder. Een Philips-prepaid. Hoofdschuddend over zoveel armoe blies ik het stof van een fles Spaanse wijn en schonk een groot glas vol. Een avondje alleen, zonder al dat vrouwvolk, het zou me goed doen. Misschien moest ik de haard nog eens warm opstoken. Ja, gezellig. Dát ging ik doen!
Een open haard.
In dit hyperstrakke nieuwbouwappartement zeker.
DUH.
Nou, wél dus, want die Zwitsers – of zijn het Italianen? – van Safretti hangen gewoon een haardje bij je aan de muur. Een schoorsteen is niet nodig. En misschien kun je d’r ook wel op barbecuen.
