ON topic met Kyle

Godverdomme, nou kwam ik vandaag toch weer een stukje tekst van de een of andere gezapige columnist tegen, waarin hij aangeeft toch wel verdomde veel respect te hebben gehad voor Theo van Gogh. Voor Theo de columnist. Voor Theo de interviewer. Voor Theo de cineast. Hoe hij vragen kon stellen. Hoe hij tegen heilige huisjes kon schoppen. Hoe hij zijn filmprojecten toch weer een unieke draai kon geven. Allemaal gelul!

Verder lezen doe je in de comments!

Zelf vind ik dat Theo al tien jaar geleden standrechterlijk geëxecuteerd had mogen worden. Niet door zo’n wannabemartelaar met een pover dichttalent, maar door het Nederlandse volk als natie. Verenigd onder één vlag. Uit naam van democratie en goede smaak. Ik zie het al helemaal voor me. Eerst hadden we ‘m gearresteerd en in een cel met 24-uurs camera gepleurd. En dan kon iedereen rond de klok van zeven uur inschakelen op tv en kijken hoe dat breteldragende reuzelvat het ene pakje na de andere wegpaft, obstinaat zijn vinger opstekend naar de camera. En dan zouden we met z’n allen mogen stemmen hoe de cineast in de finale aflevering van ‘Fat Fucker??? om het leven gebracht zou worden. En natuurlijk zou iedereen dan optie A, stenigen door een uitzinnige menigte van ex-geïnterviewden en slachtoffers van zijn columns, kiezen. En naarmate de dag des oordeels dan naderde, zou iedereen herinneringen op halen aan al die andere mooie executies die we over de jaren op tv mochten zien. De rituele verbranding van Fred Oster, waarna hij werd opgegeten door een kudde gefrustreerde hamsters. De brute anale verkrachting tot de dood erop volgt, door een horde zwaargeschapen Indianenfetisjisten met een passie voor bruine bonen van Menno Büch. Het doodgooien van Ellen Brusse met kurk. En, niet te vergeten, het prachtige arena-achtige leven-of-dood nagelvijlgevecht tussen RePlay en Gordon. Schitterend. Maar dan Theo. Op een oplegger, gehuld in doorzichtige Burka, zou hij op Pim Fortuyn achtige wijze door stad gereden worden. Terwijl hij geneukt werd door een geit, zouden kinderen rotte tomaten naar hem gooien. Opa’s peuken op hem uitdrukken. En Jan des Bouvrie hem geselen met een cactus. Een prettig gesprek! En overal in Nederland zouden gewone Nederlanders, Marokkanen, Turken en andere etnische groepen, gebroederlijk naast elkaar, de vuren opstoken om het gezamenlijke schaap te verorberen en te feesten tot in het holst van de nacht op de muziek van Andre Hazes en Tarkan. En dan: de steniging. Als een gespietste mastodont zou hij onder luid applaus ter aarde storten, waarop Beau van Erven Doorens met een scheve grijns, de omgekeerde klisma-executie van Patty Brard voor het komende seizoen aankondigt. (Bedoelen we niks mee hoor, Patty. Gewoon puberale humor. We hebben natuurlijk de grootste achting voor jouw kunde, persoon en de manier waarop je destijds Nico door de mangel haalde. Niets dan eerbied en bewondering!) Maar even terug naar Theo. Het spreekt natuurlijk vanzelf dat ik verder toch wel verdomde veel respect heb voor Theo van Gogh. Voor Theo de columnist. Voor Theo de interviewer. Voor Theo de cineast. Hoe vragen kon stellen. Hoe hij tegen heilige huisjes kon schoppen. Hoe hij zijn filmprojecten toch weer een unieke draai kon geven.