VK MAG | Hollands Hardste

Rud-gr is de vaste fotograaf van Dance4Life en ik had niets te doen. Ofwel, ik mocht mee. Leuk man. Dus gistermiddag stond ik ineens tussen 10.000 (15.000?) schreeuwende brugklassers of hoe zoiets tegenwoordig dan ook heet. Alllemaal hun longen uit hun lijf te schreeuwen voor de goede zaak. Ik heb nog nooit zoveel handjes in de lucht gezien. Een hoop handjes op de foto’s. Verwacht geen briljante reportage, ik was extreem lui, het was voor mij ook een beetje vrije dag…

Nouja, het zijn natuurlijk eigenlijk de meiden van de Reef-contest van afgelopen zomer, maar we hadden nog een ereschuld staan. Het maken van het nieuwe vkmag had zoveel voeten in aarde, dat we de meiden nu pas kunnen plaatsen waar ze beloofd waren te worden geplaatst… Daarom wat herhaling, maar in dit geval denk ik niet dat jullie dat erg vinden. Toch? Ook zin om hier te staan, .! 

Ik keek naar buiten en ik dacht, tijd voor nog even wat zomerse dames…

Zaterdag ingevallen voor Rud-gr. De Dance To LA contest. Flash-dance in het echt, man wat kunnen die meiden dansen. Speciaal voor de breedbeeld-monitor-bezitters deze keer een wallpapertje in breedbeeld, omdat het niet in 4:3 pastte. Dit is dus het meisje van de Nike reclame. VK-nerds weten dat natuurlijk niet, maar al die meiden bij mij op de sportschool hebben allemaal wel een doos of verpakking met haar erop in de kast hangen. Het gezicht van Nike. In Tweevoud, eenmaal live en eenmaal eronder…

1600x1200 Wallpaper van de Red-bull Knock-out. Ietsje lichter getoned want de serie zelf schijnt wat donker te zijn. Niet dat ik dat zie, want ik werk nog gewoon op een goeie CRT, niet zo’n brakke LCD *kuch* Maandag komt Rud-gr mijn monitor calibreren met het nieuwe speeltje van ‘m.

Zo, nou daar zijn we weer met Guerrilla. Ik was nogal druk met andere zaken en die Rutger heeft alleen nog maar langdurige opdrachten op paradijselijke eilandjes geloof ik. Dit weekend weer coole opdrachten en bij twee ervan kunnen jullie meekijken. Dansende Nike-meisje en Knetterende Red Bull motoren. Eerst even de 500 motorfietsen op het strand van Scheveningen. Koudddddd. En vermoeiennndddddd. Nadeel van dit soort ‘uitgestrekte’ evenmenten is dat je zo enorm veel moet rennen om alle een beetje vast te leggen.

Update 13/11/2006, extra foto’s

Fok man. Zit ik hier als een nerd achter mijn computer Java te programmeren, hoor ik de hele tijd een bekende stem op de tv beneden. Ik kijken. Is het Dido. Dido Thalia. Bij Undercover Lover, zo’n ranzig Sodom en Gomorra spelletje voor de allerzeiligsten onder ons (niet dat ik zwaar gereformeerd ben, integendeel, maar dit soort programma’s is natuurlijk pure armoede). Maargoed, moeten zij weten. Vind het eigenlijk niets voor Dido, maar nu ze daar toch zit, kan ik nog wel een fotoreportage plaatsen die ik een jaar of twee geleden van haar maakte. Dido en Nico. Jammer, ik heb nog wel eens een leuk dansje met haar gedaan. Heeft kennelijk geen indruk gemaakt…

‘Jantje bedankt, Jantje bedankt, Jantje, Jantje, Jantje bedankt…’ schalmde het door het stadion. Ik dacht op dat moment dus, cool, ‘we’ hebben gewonnen. Toch? Ik had de races uitgezeten in het pershonk en was op pad gegaan om de finish mee te maken terwijl Jeroen Bleekemolen nog voorop reed. Helaas, helaas. Kennelijk maakte het niet uit voor het publiek hoeveelste Jeroen finishte wat het ging compleet uit z’n dak…

Sao Paulo heeft de grootste concentratie Japanners buiten Japan. In de Japanse wijk wordt het straatbeeld gedomineerd door Japanse bogen over de weg, maar dat is dan ook het enige wat aan Japan doet denken. We neuzen rond in twee souvenirshops, die schaars zijn in Sao Paulo. Je kunt er allerlei prullaria kopen, en ook grote vogelspinnen, die een vreselijke dood zijn gestorven voordat ze in plastic zijn gevangen. Naast ons wordt een man door de politie onder schot gehouden en gearresteerd.

Vlammen, Melkweg en Spike. Wallpaper woensdag is weer een aparte combi!

Na die in Zoetermeer was ook de skibaan in Landgraaf aan de beurt om gastheer te zijn aan een horde ongetrainde maar nogal fanatieke ‘sleëers’. Man, wat een chaos. Volgens mij was de baan ook wat moeilijker want ze gleden links en rechts van de baan af, in de hekken, onder de hekken, over de hekken, over elkaar en soms ook tegen de fotograaf. Huilende vrouwen, alles haalden ze uit de kast om er voor mij een zo cool mogelijk spektakel van te maken. Als een bende motorisch gestoorden net ontsnapt uit een revalidatie-kliniek klapten ze op alles was los en vast zat aan die baan. Ik zag er na afloop zelfs één met z’n arm in een Mitella rondlopen. Hulde!!! Het vervolg op Bobben met Red-Bull. Vandaar dus de twee in de naam. Ongekend logisch allemaal weer. Klikken voor de foto’s.

De bus kraakt. Als we langs of door een klein dorpje rijden, stappen er kinderen in en uit. Er stapt een vrolijk meisje in en gaat, na een wenk van de man voor ons, naast hem zitten. Hij lijkt haar leraar te zijn. Ze laat hem haar huiswerk zien en raakt haar goede humeur kwijt wanneer hij zijn arm over de rug van de stoel legt en in haar oor begint te fluisteren. Het meisje valt stil. Na veel gefluister van zijn kant, stapt ze op en gaat ergens anders zitten. We durven te wedden dat hij haar de kans bood een goed cijfer te halen.

Zoals gezegd gaf Bacardi dit weekeinde weer eens een feestje in de Melkweg. Deuren open om 22:00 en dan natuurlijk geen hond te bekennen. Logisch, want in 020 beginnen de feestjes nu eenmaal niet voor twaalven.

’Mijn Katje’ (Yekaterina) werd geverfd en daarna gefotografeerd door één van de beste bodypainters van het hele universum. Kat wil al sinds haar geboorte haar rijbewijs halen en is dan eindelijk recentelijk begonnen met wat serieuze rijlessen. Tot dat ze dan eindelijk haar eigen mobiliteit op orde heeft moeten haar vrienden en vriendinnen af en toe als taxi-fungeren. Dit maal dus een reisje Zoetermeer-dronten, haha, ach en het is ook niet dat er files staan rondom 17.00. Na afloop had ik in ieder geval nog een kwartiertje de tijd om zelf ook wat foto’s te maken… Zie het maar als een tussendoortje!

Vrijdag gaat de eerste editie van Bacardi B-Live van start in de Melkweg.

Potverdorie. Daar had ik even niet op gerekend, dat ik met 25 graden buitentemperatuur last zou krijgen van onderkoelde accu’s en bevroren vingens: een last-minute Red-Bull opdracht in Snowworld. En dan moet je de prijsuitreiking in het cafe ernaast fotograferen, zijn natuurlijk je camera’s compleet gecondenseerd. Zelfs de oven van het restaurant bracht geen uitkomst. Wie er gewonnen heeft zullen jullie dus nooit te weten komen…

Een huis dat in de Efteling misschien wel de mooiste attractie zou zijn. Kunstenaar Cornelis le Mair is een van de meest bijzondere mensen die ik ooit heb mogen fotograferen en woont in het gaafste huis van Nederland.

We waren al eerder aan boord van de Jumbo-fairpartner en in de tussentijd heb ik er ook al meer opdrachten uitgevoerd maar deze keer was weer extra-speciaal. Het sterkste zware-lading schip ter wereld had een record te vestigen. Nog nooit eerder de geschiedenis of mankind *trompetgeschal, tromgeroffel* had een schip 1800 ton van de kade af getild en in zijn ruim geplaatst. En dat moet gefotografeerd worden, Guerrilla-stijl natuurlijk.

Afgelopen weekend waren we op zowel de WK-Superbike als de DTM. Dat schreeuwt natuurlijk om een paar mooie wallpapers….

“Heb ‘t vandaag even geprobeerd maar nog niet gelukt. Morgen gaat er een dude er even naar kijken die er verstand van heeft. Moet lukken, hoop morgen! Sms je.”

Dit wordt een nogal rood-witte reportage. Ik was namelijk vandaag te gast bij het Xerox-Ducati Superbike team. Xerox is een beetje mijn officieuze sponsor en dit maal was het mijn beurt om wat terug te doen. Terwijl Rud-gr allang weer thuis zat van zijn DTM-avontuur, liep ik nog door de modder te soppen op zoek naar mijn auto. Ik weet niet wat God dacht vandaag, maar er werden weer nieuwe records “zoveel mogelijk regen in zo’n kort mogelijke tijd” gezet.

En jawel, Rud-gr was de slome Patrick weer eens te snel af. Terwijl Patman nog uitgebreid in de file stond en de motoren uit Assen hem lachend om de oren vlogen was ik zo slim om voor het zingen (lees: finish DTM) het Circuit Zandvoort uit te gaan.

De mannen van Guerrilla zijn al de hele zomer aan het buitenspelen met Wytske. Met veel tegenzin natuurlijk *NOT*. De vetste reportages - what else is new op Guerrilla. Ze liepen echter één voor één in de soep. Reddingshelicopters die mechanische pech kregen terwijl we Wytske met een supersnelle speedboat 4 km uit de kust voor IJmuiden in het water hadden gegooid. Twee ultracoole stuntvliegtuigen (w.o. Frank Versteeg), die niet konden opstijgen om een politieheli (weer zo’n fokking heli) met pech na een noodlanding de landingsbaan kwam blokkeren net toen we wilden opstijgen. Maar met wat geluk, hebben we nu echt iets vets. De belspelmeiden gaan voor jullie de Qoute challenge 2006 webloggen. Wytske en Natasha doen in een gepimpte BMW X5 mee aan de rit naar st. Petersburg. Als ze weten hoe de Nokia M70 werkt, als er een Russische provider met MMS-mogelijkheden beschikbaar is, kunnen we jullie elke dag wat leuke filmpjes laten zien. De opdracht was simpel: ‘Wytske, het maakt ons niet uit hoe je het doet, maar wij willen belspelbabe Natasha onder de douche vandaan zien komen’  Duidelijk lijkt me. Auto’s hebben we al genoeg hier de laatste tijd, geef ons maar de meiden...

Bijna vergeten… de woensdagwallpaper is Mysteryland!

“Ik heb het zwaar hier”, berichtje van Patrick op Mysteryland 16:39.

Tja daar sta je dan als rechtgesnaarde housefanaat. Helemaal verloren tussen de mensenmassa’s van Lowlands. Rud-gr ging retro dit weekeinde.

Het was weer zover. Rotterdam had weer race-auto’s in de straten. En wat doe je als organisatie als je ‘m eens echt flink uit de broek wilt laten hangen voor je publiek? Juist… Je belt Berry de VK-superminidriver. Toen Berry hoorde dat Jos the Boss, Christian Albers, éne meneer Rosberg en nog wat coole coureurs het voorprogramma zouden doen met wat formule 1 auto’s, was hij natuurlijk meteen enthousiast en belde meteen zijn favoriete meiden.

Onze promodames slaan in als een bom. We dachten, laten we het Rizla-publiek eens verassen met twee miss Universe finalistes. Nou dat hebben we geweten, zowel de DSC als VKmag krijgt inmiddels fanmail voor de dames, compleet met foto’s en verzoeken om telefoonnummers. Terecht zeggen wij, maar helaas, de dames zijn alleen geinteresseerd in coole fotografen. Niet getreurd, bij Monaco aan de Maas zijn de dames ook weer aanwezig.

Zoals beloofd hier dan de Telegraaf voorpaginafoto van onze Robert Doornbos does a Dyke reportage.  Niet zo groot als de grootste voorpaginafoto ooit in de Telegraaf die ik had met de Sail-foto, maar altijd leuk in het meeste gelezen ‘blad’ van Nederland…

De jaarlijkse FFWD optocht door Rotterdam is toch wel één van mijn favoriete fotografische evenementen. Eén groot feest en overal fotogenieke dingetjes. Dit jaar was het echter voor mij te nat. Ik was zo door en door nat geregend, mijn fototas stond vol met water, dat ik niet veel anders kon dan naar huis gaan en opdrogen. Shame on me. Wel een paar leuke plaatjes als goedmakertje. En omdat ik die mensen beloofd had ze te plaatsen…

Jep, we hebben vrienden bij Guerrilla. Met vette spullen. Dus als ik een anonieme tip krijg dat Robert Doornbos met een formule 1 auto over de afsluitdijk gaat racen dan ga ik die vrienden bellen en probeer ik me er bij te slijmen. Zo ben ik, een slijmbal eerste klas. En zo gebeurde het dat ik jullie nu de beelden van het evenement kan laten zien vanuit de vetste Heli die er in Nederland rondvliegt.

326 km/u haalde hij trouwens. Robert. Niet de heli, die trok dat niet. En daarmee is meteen de fabel dat je de KLPD te snel af kan zijn uit de wereld geholpen.

(update: een foto uit deze reportage stond op de voorpagina van de Telegraaf)

Zo, nu jullie je weer een beetje kunnen concentreren wordt het tijd voor het echte werk op de Masters. Het koningsnummer van de autosport. Eigenlijk moet je het zo zien, alles op de masters staat uiteindelijk in het teken van die éne race-klasse. De rest is aankleding. Aangename aankleding weliswaar, maar uiteindelijk komt iedereen natuurlijk maar voor één ding…

“Patrick, Patrick”
“Ja? Dat ben ik.”

“Hoi, ik ben Miranda”
“Hoi, alles goed?”

“Ja, hoor, maar waarvoor ik je aanspreek is het volgende: de meiden zagen je lopen en nu is er ruzie.”
“Meiden? Ruzie?

“Ja, ik heb de BP-promotiedames onder mijn hoede, die meiden”
“Ahaaa, die 24 meiden in die strakke groen-blauwe speelpakjes?

“Ja die”
“Cool. Maar waarom is er nu ruzie dan?

(Update: 7/8/2006 14:13: meer meiden)

Dance in the Desert. Beter kan je het niet omschrijven: Distant Heat in Jordanie rules!

Terwijl in omliggende landen de kogels en raketten spraken was er in Jordanie gelukkig nog wel een moment te vinden voor een feestje. Lekker knallen, maar dan zonder slachtoffers!

Ja daar had Rud-gr mooi het plekkie voor mijn Dance Valley reportage voor me weggekaapt. Haha, nouja, er was op Dance Valley weer zoveel te beleven dat ik nog wel wat mooie (hoop ik) plaatjes kan laten zien. Er stond deze keer een enóóórme half-pipe en er waren wat motorrijders aan het stunten. Bij deze de wat verlaatte Woensdag-wallpapertjes…

Pure cult. De kontjes van Reef. Dit jaar was weer Nederlandse miss Reef wedstrijd. Geheel in stijl met 1500 man op de Ocean Diva. Behalve dat het zoals gebruikelijk weer een topklasse miss-verkiezing was, was het ook een topklasse feest. En de mensen van Go-fast lieten zien dat er nog energiekere drankjes zijn dan we al dachten. Base-jumpers van electriciteitsmasten, swoopers met 100 km/u rakelings over het dek van de Diva. Fokking hell potverdorie, supercool! Bewijs dat megastunts niet van mega-budgetten afhankelijk hoeven te zijn…

(Update: onze zustersite heeft hier en hier hi-res plaatjes staan)

Na een rit van vier uur komen we kotsmisselijk aan in Paraty. Het busstation bevindt zich aan de rand van het stadje. Dit deel van Paraty doet nog niet denken aan een paradijselijk oord. We gaan even zitten om onze misselijkheid te laten zakken alvorens aan te kloppen bij een nabij gelegen hostal, genaamd Pouso Familiar. Uit de LP weten we dat het wordt gerund door Joseph, een Belg, en zijn Braziliaanse vrouw. We bellen aan. Joseph doet open en roept: “Welcome! Bienvenido! Willkommen!” waarop wij zeggen: “Gewoon ‘Welkom’ is ook goed hoor.” Toch wel weer leuk tegen vreemden Nederlands te kunnen praten. En we zijn blij met onze kamer.

Nu alles lijkt te draaien om commercie, regeltjes, burgerlijkheid en ikke-ikke-ikke, moet het allemaal duurder, groter, massaler. En ondertussen vergeet je compléét wat er in de rest van Europa te koop is. Want in de landen om ons heen worden zomerfestivals georganiseerd waarvan wij hier in dit bekrompen land alleen maar kunnen dromen. Zo tuften wij dit jaar weer eens richting Berlijn, om voor de tweede keer in ons leven het Fusion-festival te bezoeken. Een verbijsterend relaxte kermis van muziek, kunst en vakantiecommunisme (Ferienkommunismus!), op de ruïnes van de Koude Oorlog.

Terwijl Patrick zijn voetjes warmliep op de velden van Extrema trok Rud-gr zijn dansschoenen aan voor de zoveelste leuke editie van Dance Valley.

Met al de geschrijf voor het Zapruder-channel en al die feestjes heb ik nog maar weinig tijd gehad voor de mooie dames. Dit weekend, tussen Dance Valley en Extrema door, kreeg ik echter toch de kriebels. Dus met Suzanne een grote Brinta-plantage ingedoken bij 29 graden en een beetje. Dat kriebelt pas.  Heb ik haar eerst moeten leren slootjespringen want al die farmers trekken hele slotgrachten rondom hun veldjes…

Extrema Outdoor is een heel apart feestje. Tussen Dance Valley en Mysteryland in had het een plaatsje veroverd met z’n knusse en beetje hippie-achtige uitstraling. Of moet ik zeggen wat spirituelere uitstraling dan de rest. Dichter bij Dance Valley dan Mysteryland. Tussen toen en nu is er wel wat veranderd want hoewel het echt wel een topfeestje was, is zo’n topdrukte een gevaar voor de speciale uitstraling van het feest. Al die veel te hippe dertien-in-een-dozijn Erick-E mensjes is niet waar het om ging bij Extrema. 25.000 man op een klein strand… Het is dat ze geen Duits spraken en kuilen groeven…

We eten in een simpel restaurantje vlakbij de hostal. Het restaurantje zit bijna geheel vol met Carioca’s, allen mannen. Wij nemen het tafeltje aan de straat en worden aangesproken door de twee andere buitenlanders in het restaurantje. Deze twee mannen komen uit Bristol en hun bedoeling was twee weken Portugees te leren in Lissabon. Omdat het daar regende hebben ze een vlucht geboekt naar Rio. Ze hebben nog geen plek kunnen vinden waar ze lessen Portugees kunnen volgen en hier regent het ook.

Na regen komt zonneschijn, na wit komt zwart. Ying, Yang en dat soort onzin. Wat ouwehoer ik eigenlijk, Sensation Black wallpapers are HERE!

Het is donker als we de taxi instappen. De chauffeur zegt geen woord terwijl Rio aan ons voorbij raast. Het drukke verkeer, de oprijzende bergen in de verte, de favela’s; het is een bijzonder schouwspel. Here Jezus heeft door de verlichting de kleur groen gekregen en kijkt uit over de stad. De favela’s zijn goed vertegenwoordigd. Deze mistroostige wijken klimmen tegen de bergen op, en hebben ook de meeste vlakke gedeelten van de stad in hun greep. Grote, goed onderhouden torenflats worden afgewisseld met kleine, antieke, mooie kerkjes. De wijken aan zee, in dit geval Flamengo en Botafogo, doen erg optimistisch aan. Luxe flats, veel elektrisch licht, een mooi strand, een prachtige baai met talloze bootjes, uitzicht op de Suikerbroodberg en joggende mensen.

Laat ik jullie dit artikel nou eens binnenlokken met een paar verschrikkelijk mooie borsten. Want waar ik nu weer vandaan kom, was dat een uitzondering. Traditioneel is het Special Sports feestje namelijk een soort proeftuin voor plastische chirurgie. Ik heb daar altijd het idee dat al die meiden daar hun nieuwste op- en uitbouw-attribuutjes aan het praktijktesten zijn zeg maar. Niet dat ik dat erg vind, maar het valt gewoon op. En mooi is het niet trouwens.

Genoeg geluld over knokken op Black. Sensatiefeest in het zwart was een killer editie dit jaar.

Zoals beloofd een paar niet-zo-heel-erg-witte achtergrondjes voor alle saaie computerschermen in ‘t land.

Jawel, het was weer tijd voor 30.000 man in wit afgelopen zaterdag. Tijd voor een snelle terugblik

Eerder zag je al dat Rud-gr de stoute schoenen aantrok om net als Emiel Ratelband over hete rommel te lopen.