VK MAG | Hollands Hardste

Zoals gezegd gaf Bacardi dit weekeinde weer eens een feestje in de Melkweg. Deuren open om 22:00 en dan natuurlijk geen hond te bekennen. Logisch, want in 020 beginnen de feestjes nu eenmaal niet voor twaalven.

Vrijdag gaat de eerste editie van Bacardi B-Live van start in de Melkweg.

“Ik heb het zwaar hier”, berichtje van Patrick op Mysteryland 16:39.

Tja daar sta je dan als rechtgesnaarde housefanaat. Helemaal verloren tussen de mensenmassa’s van Lowlands. Rud-gr ging retro dit weekeinde.

De jaarlijkse FFWD optocht door Rotterdam is toch wel één van mijn favoriete fotografische evenementen. Eén groot feest en overal fotogenieke dingetjes. Dit jaar was het echter voor mij te nat. Ik was zo door en door nat geregend, mijn fototas stond vol met water, dat ik niet veel anders kon dan naar huis gaan en opdrogen. Shame on me. Wel een paar leuke plaatjes als goedmakertje. En omdat ik die mensen beloofd had ze te plaatsen…

Dance in the Desert. Beter kan je het niet omschrijven: Distant Heat in Jordanie rules!

Terwijl in omliggende landen de kogels en raketten spraken was er in Jordanie gelukkig nog wel een moment te vinden voor een feestje. Lekker knallen, maar dan zonder slachtoffers!

Ja daar had Rud-gr mooi het plekkie voor mijn Dance Valley reportage voor me weggekaapt. Haha, nouja, er was op Dance Valley weer zoveel te beleven dat ik nog wel wat mooie (hoop ik) plaatjes kan laten zien. Er stond deze keer een enóóórme half-pipe en er waren wat motorrijders aan het stunten. Bij deze de wat verlaatte Woensdag-wallpapertjes…

Pure cult. De kontjes van Reef. Dit jaar was weer Nederlandse miss Reef wedstrijd. Geheel in stijl met 1500 man op de Ocean Diva. Behalve dat het zoals gebruikelijk weer een topklasse miss-verkiezing was, was het ook een topklasse feest. En de mensen van Go-fast lieten zien dat er nog energiekere drankjes zijn dan we al dachten. Base-jumpers van electriciteitsmasten, swoopers met 100 km/u rakelings over het dek van de Diva. Fokking hell potverdorie, supercool! Bewijs dat megastunts niet van mega-budgetten afhankelijk hoeven te zijn…

(Update: onze zustersite heeft hier en hier hi-res plaatjes staan)

Terwijl Patrick zijn voetjes warmliep op de velden van Extrema trok Rud-gr zijn dansschoenen aan voor de zoveelste leuke editie van Dance Valley.

Extrema Outdoor is een heel apart feestje. Tussen Dance Valley en Mysteryland in had het een plaatsje veroverd met z’n knusse en beetje hippie-achtige uitstraling. Of moet ik zeggen wat spirituelere uitstraling dan de rest. Dichter bij Dance Valley dan Mysteryland. Tussen toen en nu is er wel wat veranderd want hoewel het echt wel een topfeestje was, is zo’n topdrukte een gevaar voor de speciale uitstraling van het feest. Al die veel te hippe dertien-in-een-dozijn Erick-E mensjes is niet waar het om ging bij Extrema. 25.000 man op een klein strand… Het is dat ze geen Duits spraken en kuilen groeven…

Na regen komt zonneschijn, na wit komt zwart. Ying, Yang en dat soort onzin. Wat ouwehoer ik eigenlijk, Sensation Black wallpapers are HERE!

Laat ik jullie dit artikel nou eens binnenlokken met een paar verschrikkelijk mooie borsten. Want waar ik nu weer vandaan kom, was dat een uitzondering. Traditioneel is het Special Sports feestje namelijk een soort proeftuin voor plastische chirurgie. Ik heb daar altijd het idee dat al die meiden daar hun nieuwste op- en uitbouw-attribuutjes aan het praktijktesten zijn zeg maar. Niet dat ik dat erg vind, maar het valt gewoon op. En mooi is het niet trouwens.

Genoeg geluld over knokken op Black. Sensatiefeest in het zwart was een killer editie dit jaar.

Jawel, het was weer tijd voor 30.000 man in wit afgelopen zaterdag. Tijd voor een snelle terugblik

“Het zijn gewoon slechts grote pussycats” had hij gezegd voor we het water ingingen. Ik herhaal het nog maar een paar keer in mijn hoofd “pussycats, pussycats, pussycats…”. Ik zie een paar meter voor me namelijk geen lieftallig poesje maar een bijna vier meter grote Tijgerhaai, min of meer de gevaarlijkste vis in de zee! Het enorme dier komt recht op me af, ik houd mijn camera dan ook angstvallig voor me alsof het een waar schild betreft.

Het dichtbij komen was ook al voorspeld want “ze zijn erg nieuwsgierig naar camera’s, het elektromagnetisch veld vinden ze reuze interessant”. Misschien, had onze gids gezegd, “moet je ze even wegduwen als ze echt te dichtbij komen”. “Pussycats, wegduwen.”, voor de zekerheid herhaal ik het nog maar even. Maar Mark Addison, onze gids en haaienexpert, heeft gelijk, de enorme haai doet helemaal niks en zwemt rustig langs terwijl ik opgelucht adem haal. Een paar minuten later als de met tijgerstrepen bedekte haai weer voorbij komt zetten heb ik mijn moed weer teruggevonden en geniet ik eindelijk van wat ik door mijn duikbril zie: ik zwem met levensgevaarlijke haaien!