Ik heb koorts en niet een beetje. Meer dan veertig graden. Da’s best veel. Dat vind ik en dat vindt de dokter. En ik heb het al een tijdje. Meer dan een week. Wat ik doe? Slapen en af en toe met een half oog tv kijken. En als ik tv kijk zie ik Prem. Prem bij Pauw & Witteman en Prem bij Raoul Heertje en Raoul Heertje die Prem laat zien bij Pauw & Witteman en Prem met een klas kinderen en Prem bij Matthijs om te praten over die klas kinderen.
Of dit allemaal waar is? Ik denk het niet. Ik ben ziek. Goed ziek. Nogmaals: meer dan veertig graden koorts. Dus ik ijl maar wat. Kan toch niet dat je de hele dag Prem ziet. Toch zie ik hem steeds. Ik doe mijn ogen open, kijk naar de tv en ik zie Prem. Of Catherine Keyl. Die sjouwt ook constant door mijn beeld. Catherine, die het ook niet makkelijk heeft. Dat vertelde ze aan Wilfried de Jong met wie ze zich vierentwintig uur liet opsluiten in een televisiestudio. Ze ging zo mooi huilen. En ze vertelde het aan Rik Felderhof, de begripvolle doos Nivea van de NCRV. Wat er met Catherine is? Tsja, veel gepest vroeger op school, d’r werk gaat niet crescendo en met de mannen loopt het ook niet echt lekker. Ben wel blij dat ik dat nu weet. Ik zei toevallig een paar dagen eerder tegen mijn vrouw: „Hoe zal het met Catherine gaan?” Mijn vrouw vroeg wat ik bedoelde. Nou gewoon, Catherine in het algemeen. Of ze wel eens gepest was en of de liefde nog een beetje spetterde. En haar blad natuurlijk. Dat is voorbij, maar ze had een tijdje een eigen blad. Net als Rik Felderhof. Misschien hebben Rik en Catherine ’s avonds bij het zwembad nog lang over hun beider bladen zitten praten. Dat kan je niet met veel collega’s. Er zijn maar weinig mensen met een eigen blad.
Jammer dat ik er niet bij was. Ik had ook ooit een blad, maar dat was een grapje. Een parodie. Maar een parodie telt niet. Dat is te gemakkelijk. Het is natuurlijk veel leuker om met zijn tweeën echt serieus over je blad te praten. Nee, ik denk dat ze heerlijk hebben zitten klessebessen over wijlen de Catherine en de nog altijd bloeiende Felderhof. Misschien is het leuk als Rik voor Catherine een column in de Felderhof regelt. Gewoon een column over dagelijkse ditjes en datjes.
Mijn vrouw zegt dat ik ziek ben. Doodziek. Ben ik ook. Ik zag de parlementariër Harry van Bommel heel hard en heel lang Intifada roepen en op de achtergrond werd hij begeleid door een grote groep die Hamas, Hamas, Joden aan het gas riep. Mijn vrouw zegt dat ik echt ziek ben en dat ik dit niet op mag schrijven. Dit is niet echt gebeurd. Harry zegt dat hij dat van die Joden aan het gas niet heeft gehoord! Arabisch doof? Ik opper dat Harry misschien de nieuwe trainer van Feyenoord wil worden. Daar willen ze ook nog wel eens wat Joodse gasriedeltjes zingen.
Er is ruzie over het tv-moment van het Jaar. De Vara zou gesjoemeld hebben met de voorkeursstemmen van het grote publiek. Volgens de winnaar? Nee, natuurlijk niet. Volgens de verliezer. Zimbabweaans kiezersbedrog in dit geval. Is toch een zaak van niks, hoor ik denken. Van niks? Er zijn Kamervragen over gesteld. Oké, door de PVV, maar toch. Ze zijn gesteld. Wat het tv-moment van het jaar was? Paul de Leeuw die achternagezeten wordt door een verstandelijk gehandicapte. Nogmaals: hoge, hoge, hoge koorts.
Nog een beeld? De Nederlandse minister van Defensie Middelkoop, die zwaargewond terugkeert van het front. Een gehavend hoofd en een mitella. Glorieus gezicht. Held keert terug uit Uruzgan. Niks diplomatiek handjes schudden in een stoffige woestijn. Meeknokken. Ik val in slaap en droom dat ik met een megafoon vanaf mijn balkon tekeer ga tegen te veel lawaai makende peuters van een kinderdagverblijf.
Door : Youp
