Het wordt me allemaal een beetje te wee, de berichtgeving uit Peking. In heel China werden er maandag drie uur lang geen spijkerbroeken geproduceerd door 15 jarige meisjes in stinkende ateliers omdat hordeloper Liu Xiang vlak voor de race geblesseerd op moest geven. Een heel land emotioneel aan de afgrond omdat iemand au aan zijn been heeft. Zijn coach was ontroostbaar. Je ziet het wel meer, als Aziatische fabrieksdirecteuren de boel hebben belazerd. Gaan ze huilen. Brilletje af en in de ogen wrijven. Duizend maal excuses. Daarna springen ze vaak uit een raam.

U merkt het, ik word een beetje moe van al dat emotionele gebeuk uit China. Het begint allemaal net iets te hysterisch te worden. We hebben het hier over hordenlopen. Heel hard hollen met planken hout op de baan. Verzonnen uit verveling.

Neem een voorbeeld aan lemmingen. Gedachtenloos rechtdoor hollen tot je naar beneden dondert. Die doen dat ook niet met een helmpje op of een parachute op hun rug. Hordenlopen is niets meer dan hard hollen met hinderlijke onderbrekingen. “Jongens, het gaat te snel, laten we eens allemaal dingen op de baan zetten.’ Als je een beetje atleet bent heb je maling aan horden en loop je ze met je borst recht vooruit allemaal naar de grond. Als je professioneel holt moet je gewoon zo hard mogelijk vooruit willen. Het toestaan van de horde is het begin geweest van een enorme wildgroei aan belachelijke Olympische sporten.

De hink-stap-sprong. Wie is daar ooit mee begonnen? Kreeg er iemand kramp tijdens de aanloop bij het verspringen en moesten ze er zo hard om lachen dat ze er een atletiekonderdeel van hebben gemaakt? Probeer hem maar eens te doen in uw huiskamer of in uw tuin, de hink-stap-sprong. Eerlijk zijn. Deed een beetje geforceerd aan, hè? Het is gewoon een hele kinderachtige manier om nog verder te komen dan bij het normale verspringen. Binnenkort zal er wel iemand op het idee komen om een hink-stap-salto-hink-sprong-duik te maken. Nu nog verder! En dan weer gaan huilen als je vlak voor de wedstrijd al je pezen afscheurt.

Nu we toch bezig zijn. Beachvolleybal. Sporten in zand. In badkleding. Men noemt dit een sport. Trap ik niet in. Het is hetzelfde als met Beachsoccer. Je kunt duizend keer, zoals ambassadeur Niels Kokmeijer dat doet, blijven roepen dat het heel aantrekkelijk is en dat er veel bij komt kijken, maar - zeker in Nederland - blijft het toch vooral blote voeten voetbal met een kraam vol gebakken vis er naast. Cheerleaders met drijfnatte bolletjes om hun handen op een braderie, dat is Beachsoccer.

Het ongerijmde stoort mij vooral. Waarom zou je gaan voetballen of volleyballen in het zand? Zand springt helemaal niet lekker. Zand schuurt. En waarom opeens met zo weinig mensen? Maar men neemt het allemaal uiterst serieus. Ik niet. Sporten op een strand, dat doet Maradona, met een veel te dikke pens.