Monique is bij haar man weg, heb je het al gehoord?
Hè? Die Monique van dat huissie met die bruine deur?
Nee, die met die twingo.
Die donkere kleine meid. Met die zeurpiet van een kerel. Nou gelijk heeft ze.
Neehee. Die blonde. Dat stuk. Met die kerel met dat gezicht als een oorwurm in de kroeg.
O, die gekke meid? Altijd aan het skaten, rennen, struikelen..
Die ja
Ach.
Tja
Echt?
Ja. Tenminste, ik hoorde het van haar buurvrouw.
Nou die zal het wel weten.
Lijkt me ook ja.
Nou ik moet er weer vandoor. We eten vanavond Boeuf Bourguignon en de Margot is op.
Boeuf Bourguignon? Met dit weer? Nee ik heb vanavond Chateau Briand op het menu staan.
Alsof dat zo’n licht maal is.
Met licht gebakken opperdoezers en verder alleen wat sla.
Oh. Ja dan kan het wel.
Diederik zal blij met je zijn.
O, als die uit zijn werk komt interesseert niks hem dan de koelkast en de kiekkast zeg ik altijd.
Nou ja, stratenmaken is ook een zwaar vak.
Ja, maar toch. Ik zou wel eens willen dat ie wat aktiever was als ie thuiskomt.
Meid. Gaat niet lopen piekeren. Daar komt allemaal narigheid van. Diederik is een hardwerkende man en daar mag je blij mee zijn in deze tijd.
Je zal wel gelijk hebben. Maar toen we hadden we toch hele andere plannen. Natuurlijk hij heeft een vast loon, een aardige werkgever. Maar zijn kniën.. En zijn rug…
Wat bedoel je te zeggen?
Hij neemt me nooit meer eens lekker op zijn hondjes. Dan zegt ie dat dat pijn doet.
Nou ja als je de hele dag op je kniën op straat bezig bent kan ik me voorstellen dat je daar ’s nachts niet meer zo’n zin in hebt.
Maar dat is juist de reden dat ik met hem trouwde. Toen ik bij Burema werkte als secretaresse werkte en hij de parkeerplaats aanlegde.. Meid ik had geen rustig moment op die stoel. Steeds weer droomde ik ervan dat hij aan het stratenmaken was terwijl hij me een wilde veeg gaf. Zo’n stratenmaker. Geen woord teveel. Gewoon rok omhoog en hup.
Ja da’s inderdaad lekker.
Diederik was zo anders dan wat ik tot die tijd meemaakte. Al die voorzichtige zogenaamde heren die excuus zeiden als ze klaarkwamen. Bij hem was het soms net of ie zijn neus snoot zo terloops neukte ie me. Heerlijk gewoon. Echt de vleesgeworden coca cola light break.
Maar je kon toch direkt al weten dat jullie anders waren. Je weet wel. Jij Schoevers, vader een kaderfunctie. Altijd getennist en daar waarschijnlijk ook voor het eerst gepakt. En dan hij. Het enige wat bij je paste was zijn naam. Hij vloekt en scheld de hele buurt bij elkaar. Jij in je plooirokje laatst toen je hem tegenwilde houden omdat ie een foutparkeerder wilde meppen. Geen porum.
Ach. Je moet hem kennen. Hij is zo lief. Met zijn honden is ie zo gek. Dat fokken van die beesten vind ie prachtig.
Met als gevolg dat jullie tien van die moordmachines in huis hebben lopen. Ben je daar nou nooit eens bang van?
Bang? Als je weet aan welke hond je je moet onderwerpen heb je nergens last van. Dan houd dat beest de rest wel in bedwang. Want je weet hoe dat gaat met die beesten. Als ze zien dat de ene zijn zin krijgt bij het vrouwtje dan willen ze allemaal wel. Maar daar steekt Jan Jaap heus wel een stokje voor.
Jan Jaap?
Ja die zwarte pit. Die stoere grote.
Laat jij je ..
Heerlijk zo terloops als die hond dat kan. Grijpt mijn rok. Scheurt hem aan stukken. Nou dan kan ik maar beter bukken anders grijpt ie me met zijn tanden. Dat beest moet zijn energie toch kwijt.
