Vijf uur. Ze hadden elkaar meer dan twintig jaar niet gezien en nu stond hij al weer voor de derde keer aan te bellen bij een huis een achterafstraat in de Schilderswijk. Een stuk of tien huizen waren niet dichtgetimmerd.
Voor het huis stond een steiger die zo te zien gebruikt werd door een kunstenaar om de grote platen hechthout te beschilderen.
De jongen die hij kende sinds zijn tweede jaar was verslaafd geraakt toen hij vijftien was. Jaren lang brachten ze meer tijd met elkaar door dan met hun eigen familie. Beste vrienden zoals dat heet, iedere dag samen. Ook de eerste tijd van het hard drugs gebruik waren ze onafscheidelijk geweest. Maar zijn leven moest een andere loop nemen, en de vriend moest zijn weg gaan.
Zelf was hij nooit echt aan de drugs geweest. Tot zijn zeventiende wel alles gebruikt wat er te krijgen was, tot heroine aan toe, maar altijd de verleiding kunnen weerstaan om meer te halen als de roes was uitgewerkt. Dat was niet echt een heldendaad. Hij hield van pieken en dalen, terwijl de gemiddelde junk alleen de pieken fijn vindt. De down na de drugs had hij altijd volop beleefd zonder de neiging hem weg te poetsen met een nieuwe upper.
Zwelgen in verdriet, met Mahler Whiskey en een goede vriend, had hij altijd minstens zo prettig gevonden als met een euforische drugsroes de stad doorkruisen. Een junk gebruikt om niet te voelen, en hij genoot juist van het voelen. Himmelhoch zum toden, dat werk.
Die nachten eindigden steevast aan zee, waar de zon altijd aan de verkeerde kant op kwam om echt mooi te kunnen zijn. Maar je deed het er maar mee en droomde ondertussen van een nacht doorhalen in New York. Dan zou de zon tenminste goed opkomen.
Hoe dan ook, zn gedachten dwaalden af en de deur ging nog steeds niet open.
Vlak voor kerst zag hij zijn vroegere vriend bij toeval en ze spraken af eens af te spreken. Dat was nu bijna drie maanden geleden. Antwoord krijgen op berichtjes duurde dagen. Soms ontving hij midden in de nacht een totaal verwarde sms Maar ook als hij die direct antwoordde bleef een echte afspraak uit. Als hij belde was het nummer vaak “op dit moment niet bereikbaar”.
Na jaren van leugens, misbruik en junken-gedrag had hij de vriendschap verbroken, ze hadden zelfs gevochten. Niet eens echt de drugs, meer de onbetrouwbaarheid, de leugens en het verraad. Volgens sommigen hoorde dat altijd bij drugs. Hij wist wel beter, niet voor niets snoof hij al sinds die vroege jeugd coke als t zo uit kwam. Nooit omdat het moest, altijd omdat het er was. Het ziekelijk onbetrouwbare dat bij veel dope-gebruikers hoort is niks minder dan het ziekelijke niet voor je zelf kunnen zorgen en daar andere mensen voor inschakelen. Daar heeft drugs op zich verder niet te veel mee te maken. Er zijn veel meer onbetrouwbare mensen dan junks.
De gordijnen waren dicht en er kwam geen geluid uit de woning. Of het zijn Italiaanse afkomst was of de dope deed er weinig toe, vele uren had hij verspeeld met dit wachten op hem. Soms kwam hij nooit. Hij zal toch wel thuis zijn? Of is ie gaan scoren?
Nog een keer bellen, de vierde keer, ondertussen zn mobieltje checkend of het sms-je dat hij een half uurtje terug stuurde om te laten weten dat hij er aan kwam zijn outbox wel had verlaten.
Natuurlijk was het sms-je verzonden, maar dat zei niets. Ook niet nu zijn vriend zo enthousiast reageerde op de afspraak om een nacht de tijd te nemen om bij te praten. En later nog veel meer tijd. De deur ging toch nog onverwacht open. “ik was in slaap gevallen”
