Vanmorgen opgestaan, brok in mijn keel, blok in mijn maag…
Geen hap naar binnen krijgen en koffie smaakt ook al niet..
Ik ben geen vroege roker,,, maar een halve peuk gaat er dan wel in,,,
Ik sta strak van de zenuwen…
Naar mijn ex gereden, en Goeroe 2 opgehaald…
Dikke knuffels van Goeroe 1, en gespannen sfeer…ex ontzettend nerveus,
En nr. kwebbelt er vrolijk op los…blij en enthousiast.
Onderweg naar het ziekenhuis hebben we het er over…
Ik beloof hem niet in de steek te laten en bij hem te blijven, ik zal er voor ‘m zijn
Zoals ik er altijd voor ‘m ben geweest.
In het ziekenhuis staat en erg blije zuster te wachten,, blije zusters zijn helemaal mijn smaak
Maar deze mag kapot van mij.
Allemaal kinderen, speels spelen, kwebbellen , gewoon zoals kinderen horen te zijn.
De blije zuster komt binnenlopen en verteld dan we straks allemaal met de bedden een optocht gaan houden,, door de lift naar beneden.
Daar moet iedereen op zijn beurt wachten, en als je dan geroepen wordt, mag je met je papa of mama en de begeleidster naar binnen, je krijgt een kapje en gaat slapen en als je dan wakker wordt is alles voorbij…
De optocht met de bedden is hartsikke gezellig, balonnen , knuffels…..en een papa met tranen in zijn ogen.,, ik zit godverdomme helemaal dicht…maar zet me voor hem overal overheen en lul net zo entiousast mee.
We zijn gelukkig snel aan de beurt, ik mag hem naar de dokter tillen en naast hem komen zitten.
De dokter laat hem het kapje zien, legt uit wat er gaat gebeuren en zet ‘m op zijn mond.
Hij begint met zijn ogen te draaien, merkt dat er iets gebeurd wat ie niet wil en begint zich te verzetten.
Hij wordt stevig vastgehouden, GODVERDOMME roep ik en wil hem uit zijn armen trekken, de begeleidster stond er al tussen en pakt me bij me pols , “hij moet er even doorheen zegt ze”ik ben even afgeleid, en nr. 2 is in slaap. “Hij gaat nu zegt ze, kom maar mee”, ik sta op, mompel een “sorry”tegen de dokter, raak hem nog ff aan en ga.
Rode ogen worden dikke tranen, ik sta nerveus in de wachtkamer, wil een sigaret, het liefst van die lange…. Mijn kop zit vol …..wat duurt dit lang.
Eindelijk wordt de papa van Nr. 2 opgeroepen, ik hoor aan zijn gehuil dat ie al wakker is.
Ik voel me schuldig dat ik er niet eerder bij was, dat was wat ik beloofd had.
De zuster verteld me dat alles goed gegaan is,,,, maar ze kan kapot vallen, ik ga bij hem zitten, geef hem een knuffel en hou hem vast.
Hij is verdwaast, ik heb pijn papa, ik hoop dat ie me vergeeft dat het niet zo was als hem verteld is.
