Een viswinkel in de Verenigde Staten had een zware tijd. Het personeel ging gebukt onder idiote arbeidstijden, lage verdiensten, tegenvallende verkopen. Na jaren aanmodderen verkocht de eigenaar de zaak op de vismarkt aan een personeelslid. Ook die worstelde met het hoge verloop van het personeel, en de algehele malaise in zn zaak. Hij riep het personeel bij elkaar voor een vergadering. Hij had 1 boodschap: als we zo doorgaan staan we straks allemaal op straat. Er mOEt iets veranderen.
Het personeel kwam er na een lange felle discussie niet uit. Tot er 1 zei: Wat als we nu eens doen alsof we wereldberoemd zijn?
Vragende gezichten alom.
Als we wereldberoemd zijn, hoe doe je dan tegen klanten? Hoe stel je je dan op als je aan het werk moet in het licht van de schijnwerpers?
Its about who you are when you do what you do.
Als jij baalt als je je werk doet, balen mensen er van om met je te werken. Als jij zucht iedere keer als iemand je een vraag stelt zal het niet lang duren voor niemand je nog een vraag stelt.
Opdracht:
Pak een vel papier en trek een lijn van boven naar beneden.
Schrijf eens alle emoties die je de afgelopen zeven dagen had op het blaadje.
Schrijf links alle positieve emoties
Schrijf rechts alle negatieve emoties.
...
...
...
De meeste mensen komen niet veel verder dan 15 emoties voor een hele week. En de meeste mensen hebben veel meer negatieve emoties op hun lijst staan dan positieve. Zelfs de mensen die meer positieve emoties hebben opgeschreven geven toe dat ze veel meer aandacht aan de negatieve emoties besteden.
...
Iedereen weet dat het prettiger toeven is bij mensen die vrolijk zijn dan je omringen met zeikerds en negatievelingen. Iedereen weet dat je niet moet wachten tot de vrolijkheid je aangeboden wordt, maar dat je het zelf moet doen. Negatief denken levert negatieve resultaten.
...
De visboeren gingen zich gedragen of ze wereldberoemd waren. Ze maakten grappen onder elkaar, ze gingen met vis naar elkaar gooien. Ze dansten. Ze waren er voor de klanten als die er waren. En die kwamen, bleven komen. In steeds grotere getale.
Het werd een feest rond de viswinkel. Mensen kwamen tijdens hun lunchpauze uit hun kantoor om zich te omringen met het feest van de viswinkel.
In 1 van die kantoren was een filmploeg aan het werk van een trainingsburo. Die maakten een paar shots van de vismarkt om de hoek. Toen zagen ze het feest van de visboeren. Ze besloten er een aparte film van te maken. De energie die de werknemers uitstraalden werkte besmettelijk. Er werd een training van gemaakt. FISH! Er kwamen DVD’s Boeken. FISH verspreidde zich door corporate america als een totale ommezwaai in het denken over arbeid, management, betrokkenheid en de rol van plezier op het werk.
De visboeren zijn inmiddels wereldberoemd, en werken nog steeds op dezelfde plek. Ze zijn gelukkiger, verdienen beter, hebben meer vrienden. Vrouwen worden verliefd op ze. En dat allemaal omdat ze zich niet afhankelijk maakten van een regering om hun problemen op te lossen, omdat ze niet wachtten tot hun Finse buurman integreerde, of wie dan ook verantwoordelijk hielden voor hun eigen lot. Maar omdat ze besloten dat het genoeg was en ze zelf alvast konden veranderen in afwachting tot het onvermijdelijke. Wereldroem en eeuwig geluk.
