ik herken het wel
laatst zeeg ik in Almere door mn knieen toen er ineens een kringetje heren om me heen verscheen. Ontsnappen leek niet mogelijk toen ze hun broeken open begonnen te ritsen, tot ik de slappe lach kreeg en de heren schielijk weer in het struikgewas verdwenen waar ze vandaan gekomen waren.
Mijn moeder zei altijd:
Mannen? Het zijn net ratten, ze zijn banger voor jou dan jij voor hen.
Toen ik stond te zeiken moest die flikker niet lachen. Dat zegt dan wel weer iets.
