Een vriendin vertelde laatst een interessant verhaal. Haar zoon zit op een crèche voor kinderen die sociale en communicatieve vaardigheden missen en concentratieproblemen hebben. Alle ouders ontmoeten elkaar regelmatig tijdens sessies waar ze ervaringen uitwisselen en elkaar steun en tips geven. Een ouderpaar is onlangs vanuit een islamitisch land geïmmigreerd. Om goed te kunnen functioneren moet de zoon met ADHD grenzen krijgen en regelmaat hebben. Het probleem is dat ze dit ‘van-huis-uit’ niet gewend zijn.
In de islamitische cultuur krijgen jongetjes alle ruimte en ze mogen nagenoeg doen wat ze willen. De enige die boven de jongetjes staat is de vader des huizes. Dit verandert tijdens de pubertijd waar er steeds meer regels komen en de bijbehorende straffen liegen er niet om: stokslagen e.d. De grenzen worden zogezegd ‘aangetrokken’ totdat ze volwassen gehuwde mannen zijn en moeten leven volgens de geldende normen en waarden. Een goed beeld hierbij is de piramide: onderaan ruimtelijk en naar boven toe steeds ‘krapper’.
Dit is anders in de westerse opvoedingscultuur. Kleine kinderen mogen weinig. De ouders beslissen alles en corrigeren met grote regelmaat. Als het kind ouder wordt, krijgt het steeds meer vrijheid. Het kind wordt verwacht met de vrijheid om te kunnen gaan en de goede beslissingen te kunnen nemen. Dit gebeurt op vertrouwensbasis, zonder veel controle. Als volwassene mag je alles, je kiest je opleiding, religie (of geen) en je partner vrij. Nu is de piramide omgekeerd van ‘begrensd’ naar vrij.
Het is duidelijk waar ik naartoe wil: deze tegengesteelde opvoedingspiramides geven de nodige fricties. De vraag is natuurlijk hoe ga je er het beste mee om?
Ik denk dat deze tegenovergestelde opvoedinspiramides waar jij het over hebt voor een groot gedeelte de oorzaak zijn van de frustruties onder een groot gedeelte van de autochtone Nederlandse bevolking jegens islamitische allochtonen.
Het is voornamelijk de islamitische jeugd die voor overlast zorgt en de opvoedingspiramide verklaart waarom. Geen inburgeringscursus die dat zal veranderen en dus zullen de problemen rond deze jongeren welicht nog generaties lang blijven bestaan.
Hoe hier mee om te gaan is een lastige kwestie. Ik denk (en vind) dat je de westerse opvoedingspiramide niet aan een ander kunt opleggen, want dat werkt niet (en misschien zelfs averechts). Voorbeelden te over.
Ik denk dat het een kwestie is van tijd. Geef “ze” de tijd. Ik denk dat de islamitische opvoedingspiramide met iedere generatie meer op de westerse zal gaan lijken.
Nee, geen vrijbrief.
Crimineel gedrag dient bestraft te worden, alleen denk ik dat door deze straffen de problemen niet opgelost zullen worden omdat de oorzaak van die problemen terug te leiden zijn naar de opvoedingspiramide.
1oor.dk vraagt hoe we er het beste mee om kunnen gaan en zoals ik het zie is het een kwestie van tijd. Een korte termijn oplossing heb ik ook niet.
ik vind nogal enorm veel af te dingen op die pyramide-gedachte
ik zal t wegens te veel tekst maar laten maar als t vrij schieten was en je trok t aan als ondergoed zal t zijn of je met een gewonde milva ligt te knarren
toch een poging tot kort
leuk bedacht
maar onwaar
als je het volwassen worden van westerlingen in zn geheel beschouwd zal je zien dat ook die socialisatie gericht is op het steeds verder inkaderen van de persoonlijkheid. denk aan huwelijk, hypotheek. Westerse ouders kunnen daarbij de Maatschappij wijzen als oorzaak en blijven zo zelf min of meer buiten schot. In maatschappijen met een minder centralistisch of georganiseerde overheid zal de eigen sociale kring deze inkadering voor zn rekening nemen. (denk aan plattelandsgemeenschappen in Nederland)
Kortom:
alle culturen kennen een relatief grote vrijheid voor kinderen, (denk anti-autoritaire creche in ons recente verleden).
Zodra een jongere door eigen handelen meer vaardigheden laat zien zal de oudere generatie meer zogenaamde vrijheden (kleedgeld bijvoorbeeld) gunnen. Maar ongenoemd daarbij hoort de toegenomen eigen verantwoordelijkheid. Rechten en plichten weet je wel.
Het is inderdaad waar dat ook de oudere generatie in het Westen zich bindt in de samenleving, sociaal, economisch, etc. Het gaat mij niet zo zeer om deze eindsituatie van de burger in de samenleving (en mijn betoog is geen loflied voor de onbeperkte vrijheden in de Westerse cultuur). Het is mijn bedoeling me te beperken tot de opvoeding van de jeugd tot aan het loslaten in de samenleving. Onder die voorwaarden ben ik nog steeds overtuigd van de voorgestelde ‘piramideredenatie’ en ik hoop met het tegengestelde voorteken een belangrijk verschil in de verhouding van deze jeugd tot ouders/autoriteiten te belichten.
Ook al heeft de islamitische jongen veel vrijheid in het begin van zijn leven relateert hij altijd aan de autoriteit van zijn sterke vader. Als deze vader geen aanzien geniet door zijn slechte maatschappelijke positie, zal de jongen een andere sterke vaderfiguur opzoeken. In het Westen is de kloof naar de Westerlingen te groot, dus de kans is groot dat de meest voor de hand liggende persoon de stoere puber op de straat is. Na enkele jaren zou in een islamitische samenleving de gemeenschap de rol van de sterke autoriteit overnemen, maar zo is de Westerse samenleving niet ingericht en de jongen raakt stuurloos. Dit mogelijke scenario is een karikatuur van het ‘voortekenverschil’ en mijn piramideredenatie een mogelijke verklaring.
ADHD is een prikkelverwerkingsstoornis. Dit is een aangeboren defect in de hersenen waar iemand niks aan kan doen. Iemand zonder ADHD is in staat prikkels (alles wat je ervaart zoals bijvoorbeeld geluiden van buitenaf als de eigen gedachten en emoties) te filteren, waardoor alleen datgene wat voor die persoon nuttig is door de filter komt. Bij een ADHD-er bevat dit filter veel grotere gaten waardoor er veel meer prikkels dan nodig binnenkomen. Deze onnodige ballast zorgt ervoor dat iemand veel sneller is afgeleid en al snel door de bomen het bos niet meer ziet aangezien alles even belangrijk lijkt. Deze chaos aan informatie toch zoveel mogelijk in goede banen leiden kost een hoop energie, wat maakt dat de accu van iemand met ADHD sneller op is dan de uren van de dag voorbij zijn. Een ADHD-er gaat vervolgens over zijn grenzen met alle gevolgen van dien. Denk hierbij aan emotionele uitbarstingen, verstrooid zijn etc.
Vroeger dacht men dat kinderen over ADHD heen konden groeien. Niks blijkt minder waar te zijn. De laatste jaren wordt de diagnose ADHD ook bij volwassenen en jongeren veel vaker gesteld. Wanneer de diagnose ADHD eenmaal gesteld is, vallen er veel puzzelstukjes op zijn plaats. Bij ADHD horen zaken als een gebrek aan overzicht,het hebben van “een kort lontje”, problemen met het houden van structuur thuis en op het werk, ontbreken van tijdsbesef, etc. . Dit is logisch, als er teveel prikkels bij binnenkomen, raakt de wereld om iemand met ADHD heen onoverzichtelijk, onveilig en bedreigend.
Voor de diagnose ADHD wordt gesteld is een persoon gemiddeld 11 jaar aan het zoeken naar wat er nou aan de hand is. 11 Jaar niet goed in je vel zitten doet een hoop met je. Doordat je de nodige teleurstellingen te verwerken hebt gekregen (vriendschappen, relaties, banen, studies etc. (onnodig?) gesneuveld bijv.) en tegen de nodige onbegrip en verwijten op bent gelopen in je omgeving hebben je zelfvertrouwen en je zelfbeeld vaak een flinke deuk opgelopen.
Voor de omgeving van een ADHD’er (ouders, partner, werkgever, school) is het goed om te weten dat iemand een prikkelverwerkingsstoornis heeft en wat dat betekent. Dit geeft ruimte voor begrip en mogelijk loslaten van allerlei oordelen jegens degene met ADHD. Er ontstaan weer mogelijkheden voor een gelijkwaardige relatie, wat voor alle partijen wel zo prettig is.
Voor iemand met ADHD is het belangrijk om door middel van handvatten grip te krijgen op het eigen leven, echter de leefomgeving is erg belangrijk. Deze dient zo ingericht te worden dat de prikkels zo overzichtelijk mogelijk worden en de wereld veilig genoeg is. Door het opdoen van zelfkennis en ervaring ten aanzien van de eigen gebruiksaanwijzing wordt het voor de ADHD-er mogelijk bewuste keuzes in het leven te maken en verantwoordelijkheid voor de eigen situatie te nemen. Zo zul je merken dat een volwaardig en bevredigend leven wel degelijk mogelijk is met een handicap als ADHD. Waarschijnlijk zul je zelfs de voordelen van je ADHD kunnen gaan benutten zoals bijvoorbeeld je creativiteit en sterke sociale vaardigheden.
dus die piramide gaat niet op ..uit welke laag van de wereld bevolking je ook komen mag je bewandeld dezelfde weg als ieder anderook als moslim die in dit land woont .
Cijfers wijzen echter wel uit dat adhd of welke aanverwante stoornis er ook is minder voorkomt in islamitische landen .
dus die piramide gaat niet op ..uit welke laag van de wereld bevolking je ook komen mag je bewandeld dezelfde weg als ieder anderook als moslim die in dit land woont .
Cijfers wijzen echter wel uit dat adhd of welke aanverwante stoornis er ook is minder voorkomt in islamitische landen .
Ik begrijp niet waarop je bovenstaande conclusie baseert. Wat leidt tot jouw afwijzing?
ADHD is alleen genoemd omdat het voorkomen ervan (bij de islamitische jongen, zijn ouders) aanzette tot de vergelijking van de manier waarop kinderen door de opvoeding bekend gemaakt worden met de regels (van de maatschappij waarin ze leven). Het beeld met de piramides heb ik van mijn vriendin.
ADHD is een prikkelverwerkingsstoornis. Dit is een aangeboren defect in de hersenen waar iemand niks aan kan doen. Iemand zonder ADHD is in staat prikkels (alles wat je ervaart zoals bijvoorbeeld geluiden van buitenaf als de eigen gedachten en emoties) te filteren, waardoor alleen datgene wat voor die persoon nuttig is door de filter komt. Bij een ADHD-er bevat dit filter veel grotere gaten waardoor er veel meer prikkels dan nodig binnenkomen. Deze onnodige ballast zorgt ervoor dat iemand veel sneller is afgeleid en al snel door de bomen het bos niet meer ziet aangezien alles even belangrijk lijkt. Deze chaos aan informatie toch zoveel mogelijk in goede banen leiden kost een hoop energie, wat maakt dat de accu van iemand met ADHD sneller op is dan de uren van de dag voorbij zijn. Een ADHD-er gaat vervolgens over zijn grenzen met alle gevolgen van dien. Denk hierbij aan emotionele uitbarstingen, verstrooid zijn etc.
Vroeger dacht men dat kinderen over ADHD heen konden groeien. Niks blijkt minder waar te zijn. De laatste jaren wordt de diagnose ADHD ook bij volwassenen en jongeren veel vaker gesteld. Wanneer de diagnose ADHD eenmaal gesteld is, vallen er veel puzzelstukjes op zijn plaats. Bij ADHD horen zaken als een gebrek aan overzicht,het hebben van “een kort lontje”, problemen met het houden van structuur thuis en op het werk, ontbreken van tijdsbesef, etc. . Dit is logisch, als er teveel prikkels bij binnenkomen, raakt de wereld om iemand met ADHD heen onoverzichtelijk, onveilig en bedreigend.
Voor de diagnose ADHD wordt gesteld is een persoon gemiddeld 11 jaar aan het zoeken naar wat er nou aan de hand is. 11 Jaar niet goed in je vel zitten doet een hoop met je. Doordat je de nodige teleurstellingen te verwerken hebt gekregen (vriendschappen, relaties, banen, studies etc. (onnodig?) gesneuveld bijv.) en tegen de nodige onbegrip en verwijten op bent gelopen in je omgeving hebben je zelfvertrouwen en je zelfbeeld vaak een flinke deuk opgelopen.
Voor de omgeving van een ADHD’er (ouders, partner, werkgever, school) is het goed om te weten dat iemand een prikkelverwerkingsstoornis heeft en wat dat betekent. Dit geeft ruimte voor begrip en mogelijk loslaten van allerlei oordelen jegens degene met ADHD. Er ontstaan weer mogelijkheden voor een gelijkwaardige relatie, wat voor alle partijen wel zo prettig is.
Voor iemand met ADHD is het belangrijk om door middel van handvatten grip te krijgen op het eigen leven, echter de leefomgeving is erg belangrijk. Deze dient zo ingericht te worden dat de prikkels zo overzichtelijk mogelijk worden en de wereld veilig genoeg is. Door het opdoen van zelfkennis en ervaring ten aanzien van de eigen gebruiksaanwijzing wordt het voor de ADHD-er mogelijk bewuste keuzes in het leven te maken en verantwoordelijkheid voor de eigen situatie te nemen. Zo zul je merken dat een volwaardig en bevredigend leven wel degelijk mogelijk is met een handicap als ADHD. Waarschijnlijk zul je zelfs de voordelen van je ADHD kunnen gaan benutten zoals bijvoorbeeld je creativiteit en sterke sociale vaardigheden.
dus die piramide gaat niet op ..uit welke laag van de wereld bevolking je ook komen mag je bewandeld dezelfde weg als ieder anderook als moslim die in dit land woont .
Cijfers wijzen echter wel uit dat adhd of welke aanverwante stoornis er ook is minder voorkomt in islamitische landen .
ADHD is een prikkelverwerkingsstoornis ... en sterke sociale vaardigheden.
dus die piramide gaat niet op ..uit welke laag van de wereld bevolking je ook komen mag je bewandeld dezelfde weg als ieder anderook als moslim die in dit land woont .
Cijfers wijzen echter wel uit dat adhd of welke aanverwante stoornis er ook is minder voorkomt in islamitische landen.
jezus aad…
je lijkt wel een dokter....
bull - de meeste shit is copy/paste - dat zie je meteen.
(zie het verschil tussen de laatste losstaande (hier vette) regels en de resterende tekst - volgende keer bronvermeldig AAD!)
Dat neemt niet weg dat aad erover na heeft gedacht! (k’begrijp zijn conclusie alleen niet).
aad bedoelt dat de opvoeding alleen niet bepalend is/kan zijn. Er zijn wel monoculturele dominantie verschillen hoe in een maatschappij wordt omgegaan met het begrip opvoeden.
aad bedoelt dat de opvoeding alleen niet bepalend is/kan zijn. Er zijn wel monoculturele dominantie verschillen hoe in een maatschappij wordt omgegaan met het begrip opvoeden.
Ook dat....
Opvoeden verschilt door wie je wordt opgevoed .
Corrigerende tik voor de billen kan er bij horen in westerse landen
Stokslagen in andere landen
Opvoeden ligt aan hoe de ouders zelf zijn opgevoed .
Normen en waarden bepalen de piramide waar 1oor.dk het over heeft .
JIj als ouder bepaalt hoever je kinderen mogen gaan .
Ik heb idd een stuk copy/paste gedaan, omdat ik vanuit met “werk"veel te maken heb met kinderen met adhd .
Ik wilde alleen even het verhaal uit de wereld helpen dat kinderen met adhd , een oorzaak kunnen zijn van een falend
stukje opvoedkunde.
Wel wil ik even kwijt dat dit een interesant onderwerp is .
