Enkele weken geleden converseerde ik via MSN met een goede vriend over een film. Het ging over een door mij geschreven script dat hij ging verfilmen. Een nogal dramatisch, Festen-achtig verhaal, met inktzwarte dialogen etc.

Door Nico Dijkshoorn

Nu eens niet het gebruikelijke oer-Hollandse Jan Siebelink meets Jan Wolkers gedoe, met hier en daar een neukscène op een aanrecht en dialogen in een bak met grint. Nee, we maakten een echte grote mensenfilm. Ja, we zouden Nederland versteld doen staan, verdomd als het niet waar was.

Tijdens het MSN-en, waarin we onder andere twee dramatische sterfscènes en een brute verkrachting bespraken, viel het mij, niet voor de eerster keer, op dat mijn vriend nogal lullige smilies en kleine, door bepaalde lettercombinaties geactiveerde, animaties gebruikte. Als hij schreef: ‘ik wil in deze scène graag de teloorgang van het personage zien’, dan zag ik op de plek van de letters ‘il’ een animatie van een mannetje met een spijkerbroek die mij vier keer zijn rectum toonde.

Ik had mij al langer verbaasd over deze ongein, maar er nooit iets over gezegd. Misschien was het zijn manier van leuk. Een beetje gênant, maar hij maakte mooie films dus ik vergaf het hem graag. Het werden er in de loop van het jaar steeds meer. Hoe serieuzer de gesprekken werden, des te vreemder werden zijn schijtlollige figuurtjes. Dan draafde er weer een hondje door het beeld als hij vertelde over een financier, en iets later drukte een vrouw haar tepels tegen een denkbeeldig raam als hij de karakteruitwerking van een hoofdpersoon besprak.

Het werd op een gegeven moment zo uitzinnig, zijn MSN-carnaval, dat ik niet eens meer begreep waar hij het over had. In 1 zin zag ik het bekende mannetje mij zijn reet tonen, een tegen de ruit tikkende hand, een wuivende hand en een man die mij met geheven middelvinger vertelde waar ik hem kon stoppen. Ik vertelde dit aan mijn vriend. Of hij het even uit kon zetten.

‘Wat uitzetten? Waar heb je het over?’, was zijn reactie. ‘Dat mannetje die zijn broek nu laat zakken.’ antwoordde ik. Hij had geen idee waar ik het over had. Na wat zenuwachtig heen en weer getelefoneer en nadat ik hem steeds beschreef wat ik zag als hij iets intikte, geloofde hij pas dat hij mij met een berg ongekende infantiliteit had opgezadeld. Zelf zag hij niets. Het werd even stil aan de andere kant van de lijn.

Bijna anderhalf jaar lang had hij via MSN, met de bijbehorende animaties, winks, emoticons of hoe die ellende ook allemaal heet, gecommuniceerd met belangrijke mensen uit de omroepwereld en had hij een vrouw die een diep verdriet probeerde te verwerken op proberen te beuren door haar, zonder dat hij het zelf wist, zestien keer de blote kont van een poppetje te laten zien.

Na veel gedoe is het hem uiteindelijk gelukt het lek boven te krijgen. Een beetje onhandigheid met MSN op een Apple en een handige zoon hadden hem bijna ten gronde gericht. Mijn vriend was ook boos op mij en alle andere mensen die hem goed kenden. Hoe hadden wij ooit kunnen denken dan hij dat leuk vond? Een schande vond hij het.

Daar was ik het niet met hem eens. Ik ken bijna niemand meer die al die rottige smilies, winks etc. NIET meer gebruikt. Mijn vriend schaamde zich er nog voor, maar ik krijg dagelijks mails van mensen die dit achter een zin zetten.