RACHEL ROUWT
Er wordt een beetje lacherig gedaan over Rachel Hazes haar verklaring dat André, tijdens een vakantie, weer tot haar kwam, dit keer echter als pad. Albert Verlinde vermaakte zich enorm, gisterenavond. Hij vond het eerst met die uitgestreken naar het geld en Onno Hoes zijn eikel toegroeiende laffe televisiebek van hem, heel dapper en eerlijk van haar, maar eindigde het item met een foto van een enorme kikker. Dubbel lagen ze.
Ik vond het eigenlijk erg ontroerend en dapper. Dat rare mens, ooit door mij verguisd omdat ze zo zwolg in de misplaatste nationale rouw, durfde het aan om dit verhaal aan ons te vertellen. André is nu een pad. En hij zat toevallig precies op de plek waar zij op vakantie was. Vanavond zal Robert Jensen er ook wel weer een schijtlollig stukje over doen. Eendimensionale imbecielen en stand up comedians zijn dol op dit soort nieuws. Het prikkelt de makkelijke humor kwab. Je ziet ze zo staan, de 376.000 standup comedians dit weekend. “Ja mensen , ja, nee, heb je het gehoord, jaja, ja, Hazes is gereïncarneerd als een pad. Dat is lekker kut dan! Ga je als dikke pad dood , kom je als dikke pad terug. Hahaha! Ja, niet dan, ja toch, ik zie die meneer op de eerste rij denken, hoe kom ik dan terug, toch meneer, ja toch, als zeekoe denk ik, ja, nee, niet dan, ja toch!!” Die bloedarmoede voel je een beetje. Televisieseizoen bijna afgelopen, iedereen sleept zich naar de eindstreep, verveelde redacties en dan als een geschenk uit de hemel zo’n uitspraak van Rachel.
Het ontroerde mij juist. Het was het universele voor eeuwig missen. Nooit meer, nooit meer je man. Geen huid op huid, maar alleen maar in je hoofd, je geliefde. Desnoods een pad op schoot willen nemen omdat je hem zo mist, die schreeuwende man van je. Het is de wanhoop waarmee zij André nog in haar dagelijks leven wil proppen die je de keel dichtsnoert. Ze vertelde dat het licht soms ook heel even aan en uit gaat. Doet Dré ook. En hij vindt het goed dat ze gaat verhuizen naar Almere. Hij is dood, heel erg dood en ze wil er niet aan. Het is alsof ik naar mijn vriend luister die zijn vader ging begraven en ontroerd meldde dat op het moment dat de kist zakte “het wolkendek even openbrak, alsof hij nog iets wilde zeggen”. Hoe vaak heb ik dat verhaal niet gehoord, en het is iedere keer van een grote schoonheid. Het universum stokte even. De planeten stopten even met draaien en de zon hield zijn adem in, want Tante Annie, een goed mens, werd begraven. Ik zeg dan altijd: “ja. mooi, alsof het zo moest zijn.”
Albert Verlinde zou heel hard bij zo’n kuil staan lachen. er is een troost. Als Jensen helaas veel te jong komt te overlijden zal de grond hem gulzig verslinden, zich geen seconde inhoudend en voortrazend. Verstandig.
