Er was eens een meisje dat Fifi heette. Ze woonde bij haar moeder in het bos en was bij de inwoners van het dorp waar ze soms inkopen kwam doen alleen bekend onder haar bijnaam ‘het bosmeisje’. Ze deed die boodschappen al toen ze nog maar een jaar of acht was, altijd met haar mandje parmantig aan haar handje. Haar moeder kwam nooit in het dorp en werd door de autochtonen ‘de zigeunerin’ genoemd. Alleen oudere dorpelingen konden nog vaag een beschrijving van haar geven. Het moest een vrouw zijn met koolzwarte ogen en zwart haar tot op haar achterste. Voor meer informatie werd je altijd verwezen naar Charles, die haar ooit eens scheen te hebben te hebben geneukt. Maar Charles woonde al lang niet meer in het dorp. Hij was nu gemeentesecretaris in een grote stad en het was onwaarschijnlijk dat je van iemand met zo’n aanzien nog te horen zou krijgen hoe dat destijds in zijn werk was gegaan. Koos, die vroeger met Charles was opgetrokken, kon in de plaatselijke kroeg nog wel eens furore maken met zijn verhaal dat Charles van dat avontuurtje helemaal ondersteboven was geweest en dat het best eens zou kunnen zijn dat het bosmeisje daaruit was voortgekomen, maar die verhalen van Koos moest je altijd met een flinke zak zout zou nemen. Geinig was wel dat hij er onveranderlijk aan toevoegde dat de zigeunerin een bos haar op haar kut had staan waar je tegenwoordig een kapvergunning voor zou moeten aanvragen. Helemaal doorlopend tot aan haar navel had Charles hem verteld, en tussen haar benen door naar haar kontgaatje. Hij had zich met twee handen een weg moeten banen door dat oerwoud om haar sappige spleet te vinden. Lachen!
Het bosmeisje was intussen al groter gegroeid en dat van die koolzwarte ogen en ravenzwarte lange haren scheen in ieder geval wel te kloppen, want dat waren ook haar meest opvallende kenmerken. Behalve dat was er nog meer dat de opgeschoten dorpsjeugd begon op te vallen. Fifi was een heel knap meisje geworden met een bijzonder mooi, lief gezichtje, uitdagende borstjes en eindeloos lange, slanke benen. Ze konden dat zo goed waarnemen, omdat Fifi altijd in een heel strak, kort zwartleren rokje naar het dorp kwam, met daarboven een luchtig bloesje en als het goed weer was zelfs niet meer dan een topje! Schande, vonden de dorpelingen het dat ze ‘bijna in d’r blote kont’ het dorp durfde te betreden. Fifi zelf scheen zich van geen kwaad bewust. Ze lachte altijd vriendelijk, al ging ze nooit met iemand een praatje aan. De jongens die haar soms wel eens nafloten negeerde ze en er was iets in haar houding dat een zeker ontzag afdwong. Niemand had het tot nog toe aangedurfd een rechtstreekse confrontatie met haar aan te gaan, zelfs Janus niet, de brutaalste vlerk van het hele dorp, altijd haantje de voorste als hij samen met zijn kornuiten andere meisjes belaagde.
Janus snoefde dat hij alle meisjes van het dorp al had gehad. Nu waren dat er niet zoveel, althans niet in de leeftijdscategorie die Janus aan kon, en de vriendenkliek die hij om zich heen had twijfelde nooit aan zijn woorden. Bovendien viel er voor hen ook wel eens iets af, zoals die keer dat hij met Irma naar achter de kerk was gegaan om te neuken. Hij had gezegd dat ze zich alvast maar moest uitkleden terwijl hij even wegging om zijn condooms te halen. En Irma, die geile snol, lag helemaal naakt toen hij met zijn vrienden terugkwam. Dat was genieten geweest. Ze mochten haar van Janus allemaal een keer pakken. En dat terwijl Irma toch zo’n beetje zijn vaste meisje was, maar ‘vast’ was in de visie van Janus een rekbaar begrip. Ze moest er voor hem zijn als zijn zaad hem weer eens in de weg zat. Voor de rest kon ze de tering krijgen en als er een ander meisje te versieren viel keek hij haar niet eens aan.
Irma was het verlegen type dat zich gemakkelijk liet afbluffen. Niemand snapte eigenlijk waarom ze zich zo door Janus liet koeioneren en zij zelf wel het allerminst. Een keer had ze het gewaagd er iets van te zeggen toen Janus achter in de kroeg zijn hand onder Betty’s rok had gestoken, maar dat had hij haar meteen afgeleerd. Als hij eraan terugdacht moest hij nog altijd lachen. Eerst was hij opzichtig met Betty de kroeg uitgewandeld om haar op de parkeerplaats staande tegen de muur een veeg te geven en bij terugkomst had hij triomfantelijk Betty’s broekje, waarmee hij het sperma van zijn lul had geveegd, in Irma’s handen gedrukt. Asjeblieft!
Dat was al mooi geweest en de bewondering van zijn vrienden had hem goed gedaan, maar wat er later gebeurde beschouwde Janus als zijn meesterwerk. Op weg naar huis dwong hij Irma het broekje van Betty aan te trekken! Dat ze dat niet wilde was hem een rotzorg. Ze moest! Wat was dat geil geweest, vooral omdat Irma die keer geen rokje, maar een spijkerbroek aan had! Dus moest ze die eerst helemaal van haar reet trekken. Nou ja, Janus hielp haar wel een stevig handje. Godver, wat had hij daar een stijve van gekregen! Het slipje van Betty met zijn spermavlekken was wel wat te klein voor Irma’s billenpartij, maar des te geiler! Toen ze daar zo timide stond had hij haar meteen genaaid. Broekje opzij en als een raket ging zijn pik naar binnen. Twee, drie stoten en dat zaakje was ook weer geklaard. Ja, erg lang duurde het bij Janus nooit.
Natuurlijk had Janus zijn oog al lang op Fifi laten vallen. De mooiste meid van allemaal die nog nooit het plezier had mogen smaken door Janus te worden gepakt. Dat was onvoorstelbaar en ook niet goed voor zijn reputatie. Al is het het laatste wat ik doe, bezwoer hij zijn vrienden, maar mijn lul gaat er een keer in. Maar hoe hij dat aan moest pakken? Daar had hij voorlopig nog geen idee van. Om zijn frustratie af te reageren ging Janus de meiden van het dorp maar weer eens langs. Zelfs dikke Annie, van wie hij altijd zei dat hij zich de pleuris moest zoeken naar de kut in die vleesberg, sloeg hij niet over.
