Ze was ziek geworden die dag. Net nu hij een weekend lang in haar stad was. Ze had het zo keurig geregeld. Haar man thuis blijven en zij kon een nacht weg. Samen zijn met de man die ze tien jaar te laat tegenkwam. God wat baalde ze.
Om vijf uur smiddags liet ze het hem weten per sms. “Het spijt me, ik ben echt te misselijk”. Nog beroerder dan voor dat berichtje was ze haar bed ingekropen en in slaap gevallen. Toen ze om elf uur ’s avonds wakker werd zag ze op haar telefoon zijn antwoord. “Ik ben naar Pathe, the Bourne Identity.” Daarna zou hij vast nog een glaasje gaan drinken op het Kurhausplein.
Toch haar bed uitgekropen. Godver, zo vaak kwam hij niet zo dicht bij, ze moest hem zien. Maar, ook al was de bioscoop geen vijf minuten lopen ze redde het niet. Halverwege keerde ze om, ze was bang dat ze over hem heen zou kotsen, zo misselijk. Met slappe benen en een bonkend hoofd stapte ze weer in bed. Morgenochtend ging haar dochter ook nog paardrijden, hopen dat ze zich dan in ieder geval iets beter voelde. Die penetrante manege-lucht deed haar nu rillen. Hij stuurde haar de hele nacht berichtjes over zijn avondje uit in de stad. De avond uit waar zij bij had willen zijn, aan zijn zijde.
Het valt mee de volgende ochtend. Ze voelt zich echt wat beter. Maar god! Waarom zijn die sportdingen van de kinderen altijd zo vroeg? Nog rillend van de misselijkheid en nu ook weer van de frisse morgen stapt ze op de fiets. Het enthousiasme van haar dochter verdrijft de teleurstelling dat het wel weer een paar weken zal duren voor ze in de armen lag van de man, die ze stiekem haar man noemt.
“Getrouwde vrouw met kinderen neukt buiten de deur.” En ze lacht bij de gedachte aan de gemiste vrijpartij. Zo heerlijk!
Haar dochter kwebbelt er lustig op los op weg naar de manege. Negen uur zondagochtend en totaal wakker. Hoe doen die kinderen dat toch? De misselijkheid is alleen nog vaag op de achtergrond aanwezig. Ziek is ze niet meer. Ze had zelfs zin in koffie.
Als haar dochter zich aansluit bij het groepje kwetterende leeftijdsgenootjes trekt ze zich terug op de tribune van de manege. Kijken naar de les is leuk. Ze geniet van haar blije dochter. Een beetje afstand nemend van de andere moeders, niet zo veel zin in het gebabbel met hen. “Kom eens naar buiten, ik heb koffie verkeerd voor je” smste haar telefoon. Hij!Lief!
Nog een blik op de bak, haar dochter in draf met een grote grijns. De trap af naar buiten. Een kop koffie in zijn hand. Zijn lach. Zijn heerlijke pik in haar verlangende kutje. Op slag was ze zo geil, zo zondagochtend neukklaar geil. Overweldigende man, de man die alles met haar kon en mocht doen, en deed.
Haar hand zocht en vond de zijne en ze wandelden het bos in. veel wandelaars en honden, veel mensen. Even een gesprek, even een ontmoeting, even inhalen wat niet in te halen valt. Even zitten op een bankje, even genieten van de koffie en zijn warmte. “Wanneer kom je weer?” Praten over zijn stappen gisteren en de mensen die hij tegen kwam. “Hoe was de film?” In tien minuten een leven bijpraten en ondertussen dacht ze bij ieder woord uit zijn mond aan vrijen, zoenen, omhelzen, neuken. Al die wandelaars. Teruglopend, kwart voor alweer.
Een klein stukje van het pad af, half verscholen maar niet te opzichtig een omhelzing, een man loopt langs en zijn hand op haar kutje. “Raak me aan” fluistert ze. “Jouw kutje, ik ben van jou” Ze legt zijn hand in haar broek, zijn vingers vinden haar in haar slipje. “…” woordenloos ademt ze. Zo vlak bij voelt ze hem. Zo heerlijk voelt ze hem. Dwingende vingers. Hij fluistert, zacht, zijn stem. Strelende en tastende en heerlijke vingers. Ze zweeft weg, komt klaar, zoent lang, bijt zijn lip. De paardrijles duurt nog vijf minuten. Ze proeft zijn vinger bij het afscheid. Kust, zwaait. Hij gaat, zij draait zich nog 1 keer om.
Mamma! De stemmen van de andere moeders klinken hol en zijn gemengd met de schelle meisjesstemmen als ze daar boven uit haar dochter hoort. Samen het paard borstelen en naar huis.
