Toen ik nog jong was ging ik met mijn vader op zeilvakantie. Vader een strenge miltair. We deden hele leuke dingen, spannende dingen, die andere kinderen niet deden. Maar, mijn vader eiste absolute gehoorzaamheid. We vreesden zijn toorn en voerden alle bevelen uit die ons door donkere bossen en over hoge bergen joeg. ondertussen zware rugzakken torsend en gevoed door in het bos bij elkaar gescharreld eten.
Natuurlijk leidde zijn opvoeding tegen de puberteit tot problemen. Over één opstand tegen zijn gezag vertel ik nu, ook al begrijpen veel mensen de rebellie niet.
Anyway. Kan je zeilen? Voer je wel eens met een boot? Als je die wilt aanleggen, en t is een beetje een lange boot, dan is het handig om 1 persoon voor op de boeg te zetten met de landvast in de hand. Die persoon moet de stootwilletjes goed hangen en de boot aan de voorkant vastleggen. Ook is die persoon voor handig om aan te geven hoe ver de wal nog is, af te houden als dat kan etc. Een nuttige functie dus, die eigenlijk altijd door mij vervuld werd. We voeren in een Fries kanaal en naderden een brug. De brug was dicht dus pappa besloot aan te leggen om te wachten tot de brug ging draaien. We zouden aan stuurboord aanleggen. De wind kwam vrij stevig ongeveer 45 graden over stuurboord binnen. Voor de kenners, we moesten dus wel met enige vaart naar de remming toe om te voorkomen dat we verlijerden. Voor de leken, we moesten een beetje vaart houden omdat de wind ons anders weg zou waaien van de steiger.
Mijn vader riep zijn laatste aanwijzingen: “Petra, we naderen de steiger, als ik zeg “spring!” dan spring je.” Ik kende de manoeuvre. Het was de bedoeling dat ik, met de landvast in mijn hand, op het aangegeven moment op de steiger zou springen en de boot op die manier aan zou leggen. Dan moest ik naar achter lopen om de lijn van mijn vader aan te nemen en die om een bolder of iets dergelijks te winden en terug te geven aan vader. Die vervolgens de achterkant vastlegde. we deden het al honderden keren in het echt, en in de winter oefenden we de dril in de woonkamer. Ik stond dan op de eettafel en moest op een stoel springen. landvast in de hand.
Vol vertrouwen bereidde ik alles voor en nam mijn plek op de boeg in. Toen we de vermeende steiger naderden zag ik dat het geheel waar ik geacht werd op te springen bestond uit een balk van 20 bij 20 centimeter met daar op bevestigd een gegalvaniseerde ronde buis met een diameter van een centimeter of tien. Het was geen steiger, het was een remming. No way dat, als ik er op zou springen, ik er op zou kunnen blijven staan. Vader dacht echter dat het een gewone steiger was. Maar hij keek niet…
“:Pappa, ik kan niet springen. Het is een remming” probeerde ik tijdens het naderen.
“Stil Petra, we zijn aan het aanleggen.” Ik zweeg.
De boot dreef langzaam naar het aanstaande conflict. En inwendig werd ik boos. “Waarom luistert hij nou niet?” Ik weet nog precies dat ik op een meter of drie afstand van de buis dacht: “dit wordt shit”.
En inderdaad. “Petra, sta je klaar?” Het waarschuwingscommando.... shit.
“Pap. Het is niet echt een steiger. Het is een balk met een buis er op!”
“Petra. Stil nu.”
Dan niet..... bedacht ik me.
We waren tot een meter de balk, en het moment van de waarheid, genaderd.
“Petra, spring!”
“Pap, dat kan niet. Het is geen steiger, het is een balk met een buis!”
“Petra. Spring!”
“Pap! Dat kan niet. Kijk dan!”
“Spring!”
En toen sprong ik. Een reuze sprong. Over de balk met de buis met een mooie boog het water in. Met het touw in mn handen.
“Wat doe je nou?” Schreeuwde mijn vader.
“Ik sprong!”
“Maar toch niet in het water?”
“Waar anders?”
In mn zware zeilpak rondzwemmend, het touw nog steeds in mijn handen voelde ik me trots. Dat natte pak boeide me niet. Ik had mijn vader wel laten zien waar zijn kadaverdiscipline toe leidde. Ik luisterde naar hem, hij was degene die de werkelijke stommiteit beging. Als puber had ik de overmoed om te denken dat mn vader nu wel zou begrijpen. Dat gebeurde natuurlijk niet, mijn vader veranderde nooit. Maar ik wel door die sprong in het water. Voortaan zou ik altijd het gezag durven tarten door het de eigen krankzinnigheid in de spiegel te laten zien.
