God de tering wat mooi,
In een plas bloed en stukken weet ik veel wat het is ligt opeens een heel klein wondertje.
Met een “tuinslang” op de buik nog even verbonden met tot dan toe mijn enigste prinses.
In latex verpakte handen voeren vaardige handelingen uit en steeds meer begint de bloederige
klont op een klein mensje te lijken.
De verloskundige vraagt of het goed is dat dit wonder bij de moeder op de borst word gelegd want ze heeft een knap shirt aan, kan ons dat nou verbommen leg neer!
Vol verbazing kijken we naar dit stukje perfectie van de natuur wat wij zomaar mogen ontvangen, emotie`s komen los. Ook uiting van blijdschap want het was geen eenvoudige weg die wij moesten begaan om dit te bereiken.
Willen jullie niet weten wat het is vraagt de zuster? Jezus, ik tel 10 teentjes, 10 vingertjes een redelijk normaal koppie (niet te veel van mij dus gelukkig) en het kan me niet meer schelen wat het is geworden het lijkt gezond en dat is op dat moment het aller belangrijkste.
Graag zegt mrs Kurdie, voorzichtig word het wondertje omgedraaid(door de rare slijmdraden die zich daarbij vormen moet ik opeens aan een scène uit Aliens denken) ….een meisje.
Grote angst maakt zich meester en wilde paniek breekt uit in Kurdie`s hoofd, my little pony bij de macdonalds, loverboys op het schoolplein, Tired, maar op hetzelfde moment vervaagd dat allemaal weer en begint zich een enorm warm gevoel te ontwikkelen zo groot dat al het andere verdwijnt. Een kerngezond meisje zo mooi en stralend en Kurdie mag haar zijn dochter noemen wat kan het leven mooi zijn.
